Column Column
Charmant zat
Strakke hakken van de parkeerplaats naar de gate, twaalfduizend stappen verder de gymp die het echte werk doet. Over stijl, comfort en waarom niemand meer kijkt naar wat je aan je voeten draagt zodra de dienst begint. Fitted heels from the parking lot to the gate, twelve thousand steps later the sneaker that does the real work. On style, comfort and why nobody looks twice at what is on your feet once the shift actually starts.
Een wenkbrauw gaat omhoog. Zo’n opmerking die net vriendelijk genoeg klinkt om je aan het twijfelen te brengen. Alsof stijl en comfort elkaar vanzelfsprekend uitsluiten, alsof je moet kiezen tussen elegant lopen of daadwerkelijk aankomen op de plek waar je moet zijn. Alsof die twee dingen elkaar per definitie zouden moeten bijten, in plaats van dat het gewoon een kwestie is van het juiste moment kiezen voor het juiste schoeisel.
De hakken die ik nog weleens zie
Je ziet ze nog weleens, de hakken. Strak onder het uniform, met net dat beetje glans dat op foto’s goed staat. Ze bewegen beheerst van de parkeerplaats naar de gate, altijd die laatste meters, en dan moet het echte werk nog beginnen. Twaalfduizend stappen die volgen, de glimlach strak gehouden, de zool intussen steeds dunner voelend onder elke stap. Onderweg groet je passagiers met dezelfde glimlach waarmee je een uur geleden nog koffie serveerde, en niemand die zich afvraagt hoeveel dat kost aan het einde van een lange dienst.
“Op hakken sta je net iets verder van jezelf af. Precies de bedoeling, hoe hoger hoe beter.”
Lengte, houding en een ingegroeide teennagel
Hakken geven je lengte, houding, een zweem van autoriteit die je zonder ze soms mist. En een ingegroeide teennagel erbij, gratis en voor niets. Maar goed, je voelt je op dat moment onoverwinnelijk, Posh Spice in bedrijfsblauw, tot het moment dat niemand meer kijkt.
Wat niemand ziet: dat moment in het hotel, na de vlucht, wanneer de liftdeuren dichtschuiven en de hakken eindelijk uit mogen. Voeten op de pantykousen, de laatste meters schuifel ik naar kamer 1022. Wat was er nou precies elegant aan die laatste honderd meter? Niemand ziet dat beeld ooit, en dat is precies de bedoeling, want het uniform toont alleen de gepolijste versie van een dienst die in werkelijkheid urenlang op mijn gewrichten drukt.
De gymp die het werk doet
En dan is daar de gymp. Hij doet gewoon zijn werk, zonder poeha. Je haalt voor de tiende keer die dag een extra koffie voor stoel 18A zonder je rug te vervloeken bij elke stap. Niemand kijkt op of om, behalve die ene collega met heimwee naar het uniform van 1997, die nog steeds vindt dat het net iets minder charmant staat.
Misschien is stijl tegenwoordig gewoon dit: werken zonder paracetamol in de handbagage, de hele dienst door. Over tien jaar lach ik hierom, weet ik nog, toen gympen nieuw waren aan boord? Tegen die tijd draag ik waarschijnlijk Birkenstocks met stalen neuzen, of kantoorcrocs op Schiphol, en ergens in een hoek van het bemanningencentrum klinkt het toch nog een keer: “Ik vind het toch iets minder charmant.”
En jij? Jij haalt je schouders op en loopt door, want stijl zit uiteindelijk niet in de hak, maar in hoe je de mensen tegemoet treedt die op je wachten aan boord.
An eyebrow lifts. One of those remarks that sounds just friendly enough to make you doubt yourself anyway. As if style and comfort naturally exclude each other, as if you have to choose between walking elegantly and actually arriving where you need to be. As if those two things should inherently clash, rather than simply being a matter of choosing the right footwear for the right moment.
The heels I still spot sometimes
You still spot them sometimes, the heels. Fitted neatly under the uniform, with just enough shine to photograph well. They move with control from the parking lot to the gate, always those last few steps, and then the real work still has to start. Twelve thousand steps follow, the smile held steady, the sole feeling thinner with every one of them. Along the way you greet passengers with the same smile you used an hour earlier while serving coffee, and nobody ever wonders what that costs by the end of a long shift.
“In heels you stand just a little further from yourself. Exactly the point, the higher the better.”
Height, posture and an ingrown toenail
Heels give you height, posture, a hint of authority you sometimes miss without them. And an ingrown toenail thrown in for free. Still, in that moment you feel unstoppable, Posh Spice in company blue, right up until the moment nobody is watching anymore.
What nobody sees: that moment in the hotel, after the flight, when the elevator doors slide shut and the heels finally come off. Feet in pantyhose, shuffling the last few steps to room 1022. What exactly was elegant about that last hundred meters? Nobody ever sees that image, and that is exactly the point, since the uniform only shows the polished version of a shift that in reality presses down on my joints for hours.
The sneaker that does the job
And then there is the sneaker. It simply does its job, no fuss. You grab yet another coffee for seat 18A for the tenth time that day without cursing your back with every step. Nobody looks up or looks twice, except that one colleague who is nostalgic for the 1997 uniform and still insists it looked just a bit more charming.
Maybe style today is simply this: working an entire shift without painkillers in my carry-on. In ten years I will laugh about this, remember when sneakers were new onboard? By then I will probably wear Birkenstocks with steel toes, or office Crocs through Schiphol, and somewhere in a corner of the crew center someone will still say it one more time: “I just find it a little less charming.”
And you? You shrug and keep walking, because style, in the end, has nothing to do with your heels, and everything to do with how you meet the people waiting for you onboard.
Meer crewlife
Over Elle
Elle Verbeek is reisjournalist en purser bij KLM. Ze schrijft columns en reisverhalen, deels voor eigen platform, deels voor Nederlandse magazines. Op Ellevie Travels deelt ze reisreportages van de bestemmingen waar ze naartoe vliegt of waar ze zelf naartoe reist.
More crew life
About Elle
Elle Verbeek is a travel journalist and KLM purser. She writes columns and travel stories, partly for her own platform, partly for Dutch magazines. On Ellevie Travels she shares reportage from the destinations she flies to or travels to on her own.