Column Column
Mens boven de wolken
Op tien kilometer hoogte zie ik CEO's en studenten in dezelfde stoel, een hand die zwijgend troost biedt en tranen bij het raam. Over de momenten tussen mensen die dit werk voor mij de moeite waard maken. At ten kilometers altitude I watch CEOs and students share the same seat, a hand offering silent comfort and tears by the window. On the moments between people that make this job worth it to me.
In een vliegtuig zijn mensen anders. Eerlijker, misschien zelfs puurder. Op tien kilometer hoogte maakt het niet uit of je CEO bent of student, afkomstig uit alle hoeken van de wereld. Je zit naast elkaar, in een vergelijkbare stoel, met eenzelfde plastic beker in je hand.
Wat ik zie op tien kilometer hoogte
Soms zie ik tranen. Soms een glimlach, opluchting, spanning, verdriet, of alles tegelijk. En ja, ook wel eens irritatie over lauwe koffie. We leven zo vaak in onze eigen wereld, koptelefoons op, blik naar beneden. En toch, daarboven, tussen hemel en aarde, gebeurt het. Ik zie het bij elke vlucht opnieuw, hoe snel die muur tussen mensen kan verdwijnen zodra iemand een echte emotie toont.
Ik zie mensen afscheid nemen, daar, als ze naar buiten staren. Een vrouw die door haar dochter is uitgezwaaid. Een man die zijn moeder voor het laatst heeft gezien. Soms is het stil. Soms moet het eruit, en dan luister ik, ook als ik eigenlijk met mijn kar door moet naar de volgende rij.
Een hand die niets zegt
Ik zie een passagier die doodsbang is om te vliegen. Naast haar zit iemand die niets zegt en gewoon haar hand vasthoudt. Geen woorden, alleen dat. Ik kijk ernaar en besef weer waarom ik dit werk doe.
Ik loop langs met het drankenkarretje en zie hoe de vrouw haar ogen dichtknijpt bij elke schok van turbulentie. De vreemde naast haar knijpt dan net iets harder in haar hand, alsof hij precies aanvoelt wanneer ze het nodig heeft. Geen van beiden zegt iets tegen mij als ik vraag of ze iets willen drinken. Ze schudden hun hoofd, licht, bijna verontschuldigend, en ik loop door zonder het gesprek te verstoren.
Je zou denken dat dit werk draait om mooie bestemmingen, maar waar het voor mij echt over gaat, zijn de momenten tussen mensen.
Schouder aan schouder
Over nabij zijn. Naast iemand zitten, voor een paar uur, schouder aan schouder, zonder dat we elkaar ooit weer zullen zien. Ja, daarboven, in die blikken buis, gebeurt het. En dan zijn we zomaar even mens.
Als ik na de vlucht langs die twee stoelen loop, is de vreemde alweer verdwenen tussen de andere passagiers bij de gate. De vrouw glimlacht naar me, ontspannen nu, en ik vraag me af of ze elkaars naam ooit hebben gewisseld. Waarschijnlijk niet. Sommige van de mooiste momenten die ik aan boord zie, hebben geen naam nodig om te blijven hangen.
On a plane people are different. More honest, maybe even purer. At ten kilometers altitude it doesn’t matter whether you’re a CEO or a student, coming from every corner of the world. You sit next to each other, in a similar seat, holding the same plastic cup.
What I see at ten kilometers
Sometimes I see tears. Sometimes a smile, relief, tension, grief, or all of it at once. And yes, sometimes irritation over lukewarm coffee too. We so often live in our own world, headphones on, eyes down. And yet, up there, between heaven and earth, it happens. I see it on every flight, how quickly that wall between people can disappear the moment someone shows real emotion.
I watch people say goodbye, staring out the window. A woman waved off by her daughter. A man who has just seen his mother for the last time. Sometimes it stays quiet. Sometimes it needs to come out, and then I listen, even when my cart is waiting to move on to the next row.
A hand that says nothing
I see a passenger who is terrified of flying. Next to her sits someone who says nothing and simply holds her hand. No words, just that. I watch it and remember again why I do this job.
I walk past with the drinks cart and watch her squeeze her eyes shut at every bump of turbulence. The stranger beside her squeezes her hand a little harder each time, as if he senses exactly when she needs it. Neither says anything when I ask if they’d like something to drink. They just shake their heads, lightly, almost apologetically, and I move on without breaking the moment.
You’d think this job is about beautiful destinations, but what it’s really about for me are the moments between people.
Shoulder to shoulder
About being near someone. Sitting next to a stranger for a few hours, shoulder to shoulder, knowing we’ll probably never see each other again. Yes, up there, inside that metal tube, it happens. And for a moment we’re simply human.
When I walk past those two seats after the flight, the stranger has already disappeared among the other passengers at the gate. The woman smiles at me, relaxed now, and I wonder if they ever exchanged names. Probably not. Some of the most beautiful moments I witness on board don’t need a name to stay with me.
Meer crewlife
Over Elle
Elle Verbeek is reisjournalist en purser bij KLM. Ze schrijft columns en reisverhalen, deels voor eigen platform, deels voor Nederlandse magazines. Op Ellevie Travels deelt ze reisreportages van de bestemmingen waar ze naartoe vliegt of waar ze zelf naartoe reist.
More crew life
About Elle
Elle Verbeek is a travel journalist and KLM purser. She writes columns and travel stories, partly for her own platform, partly for Dutch magazines. On Ellevie Travels she shares reportage from the destinations she flies to or travels to on her own.