Column Column
Jetlaggym
Om 04.23 uur sta ik in een hotelgym in Los Angeles, jetlag en wilskracht tegen elkaar opbiedend. Tussen burpees en een loopband op standje overleven merk ik dat gewoon opdagen soms al genoeg is. At 4:23 a.m. I stand in a hotel gym in Los Angeles, jet lag and willpower bidding against each other. Between burpees and a treadmill set to survival mode, I discover that just showing up is sometimes enough.
Kippenborst vooruit, vliegbuik aangespannen. In de spiegel zie ik een legging die niets verbergt en een shirt dat wanhopig zijn best doet van wel. De airco sist. Een gewicht knalt op de vloer. Het is 04.23 uur, en ik sta hier vrijwillig.
De hotelgym in Los Angeles
De hotelgym in Los Angeles is waar ambitie en vermoeidheid elkaar treffen, op een mat vol goede bedoelingen. De ruimte is klein, ruikt naar desinfectiemiddel en gisteren, en de spiegels vertellen je precies hoeveel slaap je niet hebt gehad. De gymfluencer in je hoofd schreeuwt: burpees. Je benen rollen met hun ogen. Je kijkt naar je collega, die zonder ironie in een TRX-band hangt alsof ze net wakker is geworden van acht uur slaap in plaats van vier. En jij? Jij hangt aan je wilskracht, en die hangt op zijn beurt aan een stukje croissant van gisteren.
“Kansloos, hè?” klinkt het droog vanaf de TRX-band. We lachen, dat soort lach die je alleen deelt met iemand die exact hetzelfde tijdverschil in zijn lijf heeft.
De loopband telt ook calorieën
Je staart naar de barbell in de hoek, glimmend en beschuldigend, en besluit dat de loopband ook prima calorieën telt, zolang je er maar op leunt. Je denkt aan je uniform. Altijd eerlijk, zei de instructeur ooit tijdens de opleiding, en dat zinnetje is nooit meer weggegaan. Nog één croissant, en je mag op gesprek bij kledingverstrekking. Het is een grapje dat je onderling maakt, maar met een korreltje waarheid erin.
Dus ik begin. Loopband op standje overleven. Één voet voor de ander. Mijn hoofd gloeit, mijn benen voelen als natte zakken zand, maar mijn mond krult toch een beetje. En opeens voel ik me niet meer zo waardeloos als vijf minuten geleden, toen ik nog op de rand van het bed zat met alle reden om terug te kruipen onder de deken.
Met jetlag en wallen. Ik kwam opdagen. En dat is genoeg.
Ik ben er
Ik ben er. Op die band. In dat lijf dat ik afwisselend prijs en vervloek, dat me al jaren door tijdzones en nachtdiensten heen sleept en daar zelden dank voor krijgt. Met jetlag en wallen. Ik kwam opdagen, terwijl minstens tien redenen me thuis, in bed, hadden gehouden.
En dat is genoeg. De rest? Pure winst. Over een paar uur sta ik weer in uniform, fris gepoetst en glimlachend, en niemand aan boord zal ooit weten dat ik om 04.23 uur op een loopband stond te overleven in een stad die nog moest ontwaken.
Chest out, flight belly tight. In the mirror I see leggings that hide nothing and a shirt desperately trying to hide it anyway. The air conditioning hisses. A weight slams onto the floor. It is 4:23 a.m., and I am here voluntarily.
The hotel gym in Los Angeles
The hotel gym in Los Angeles is where ambition and exhaustion meet, on a mat full of good intentions. The room is small, smells like disinfectant and yesterday, and the mirrors tell you exactly how little sleep you got. The gym influencer in your head screams: burpees. Your legs roll their eyes. You look at your colleague, hanging in a TRX band without a trace of irony, as if she just woke up from eight hours of sleep instead of four. And you? You are hanging on by willpower alone, and that willpower is currently hanging on a piece of yesterday’s croissant.
“No chance, right?” comes the dry remark from the TRX band. We laugh, the kind of laugh you only share with someone carrying the exact same time difference in her body.
The treadmill counts calories too
You stare at the barbell in the corner, gleaming and accusatory, and decide the treadmill counts calories just fine, as long as you lean on it. You think about your uniform. Always honest, an instructor once said during training, and that line has never left you. One more croissant, and you get called in for a chat with uniform services. It is a joke you make among yourselves, but with a grain of truth in it.
So I start. Treadmill set to survival mode. One foot in front of the other. My head burns, my legs feel like wet sandbags, but my mouth curls into a smile anyway. And suddenly I do not feel as useless as I did five minutes ago, when I was still sitting on the edge of the bed with every reason to crawl back under the blanket.
Jet lag and dark circles under my eyes. I showed up. And that is enough.
I am here
I am here. On that treadmill. In this body that I praise and curse in equal measure, that has dragged me through time zones and night shifts for years and rarely gets thanked for it. Jet lag and dark circles under my eyes. I showed up, while at least ten reasons could have kept me home, in bed.
And that is enough. Everything else? Pure profit. In a few hours I will be back in uniform, polished and smiling, and no one on board will ever know that at 4:23 a.m. I was on a treadmill surviving in a city that had not woken up yet.
Meer crewlife
Over Elle
Elle Verbeek is reisjournalist en purser bij KLM. Ze schrijft columns en reisverhalen, deels voor eigen platform, deels voor Nederlandse magazines. Op Ellevie Travels deelt ze reisreportages van de bestemmingen waar ze naartoe vliegt of waar ze zelf naartoe reist.
More crew life
About Elle
Elle Verbeek is a travel journalist and KLM purser. She writes columns and travel stories, partly for her own platform, partly for Dutch magazines. On Ellevie Travels she shares reportage from the destinations she flies to or travels to on her own.