De melk is zuur. Alsof de koelkast voelt wanneer ik thuiskom. Dan maar een boterham? Een zoemend geluid verraadt dat de koelkastdeur nog openstaat, maar ik doe niets. Met een waas in m’n hoofd kijk ik naar een halfje bruin van voor de vlucht: groene plekken op het zachte gedeelte, inmiddels hard geworden. Een plant bij het raam kijkt me verwijtend aan. Iemand belt. Ik laat de telefoon gaan. Niet nu.

M’n batterij is leeg, m’n bed roept en m’n lijf gelooft nog heilig in min acht. Er hangt vliegtuiglucht in m’n haar. En in m’n uniform.

Een passagier vroeg laatst of ik dit werk niet zwaar vond. “Al dat vliegen, altijd maar weg.” Ik glimlachte en zei iets over avontuur, met mensen werken en de wereld zien. De waarheid staat hier: in deze keuken, bij dit zure melkpak, met dit groene brood.

Het moeilijkste aan reizen is niet het weggaan. Het is weer wennen aan de versnippering, aan het schakelen tussen werelden die elk iets anders van je vragen. Steeds opnieuw beginnen waar je gebleven was. Tussen die vier muren waar de tijd gewoon doorging zonder jou. De was, het gras en de mensen die alweer verder zijn. Alsof je niet net Mexico-stad achter je hebt gelaten. En je alweer overal achteraan rent.

Ik loop nog een keer naar de koelkast en ruik aan de melk. Nog steeds zuur.
Morgen koop ik wel nieuwe.
En overmorgen, als ik weer een beetje hier ben, geef ik die plant water.
Misschien.