Column Column
Slapeloze nachten
Om 03.00 uur lig ik in een hotelkamer aan de andere kant van de wereld, deken erop, deken eraf, slaap die niet komt. Jetlag bouwt op met de jaren, maar de vrijheid en het echte contact met mensen wil ik niet missen. At 3:00 a.m. I lie in a hotel room on the other side of the world, blanket on, blanket off, sleep that will not come. Jet lag builds up with the years, but the freedom and the real contact with people are worth it.
03.00 uur. Hotelkamer. Andere kant van de wereld. Deken erop, deken eraf. Trui aan, trui uit. Ik draai. Zucht. Ik staar naar het plafond, dat er hier net zo wit en onbewogen uitziet als in elk ander hotel op elke andere breedtegraad. Misschien een mueslibol met pindakaas? Ja, dat is blijkbaar waar ik nu ben, om drie uur ’s nachts overwegend of granen de oplossing zijn. Slapen lukt niet. En over vier uur gaat de wekker. Top.
“Hoe heb jij geslapen?”
Bij het ontbijt is de eerste vraag altijd: “Hoe heb jij geslapen?” Mijn antwoord van de dag: “mwoa”, uitgesproken met de precieze intonatie die iedereen aan de tafel meteen begrijpt zonder verdere uitleg. Dan maar in het uurtje crewrest tijdens de nachtvlucht. Helemaal knock-out, weggezakt op een stoel die niet gemaakt is om echt in te slapen. Je wordt wakker, maag in de knoop, en dan de geur van warme eieren uit de oven. Beng. Terug in de wereld, of wat daar op dat moment van doorgaat.
Collega’s zetten thee voor je klaar. Soms zelfs met munt of gember, van de supermarkt op de hoek. Dat is liefde in een beker. En ja, dat zijn de dingen die het doen, de kleine attenties die de rest van de dag draaglijk maken.
Jetlag bouwt op
Mensen zeggen weleens: “Je went eraan.” Niet dus. Jetlag bouwt op, laag over laag, als een schuld die je nooit helemaal aflost. En hoe ouder je wordt, hoe harder het aankomt. Je hoofd loopt drie vluchten achter en je lijf protesteert luid en duidelijk. Maar goed, je gaat door, want dat is wat je doet.
“Jij bent toch altijd op vakantie?” Sure. Mensen bedoelen het lief, maar het zinnetje landt altijd net verkeerd. Als ik thuiskom wil ik niet praten, niet douchen, gewoon slapen, liefst meteen, liefst in mijn eigen bed met mijn eigen kussen.
Jetlag bouwt op. En hoe ouder je wordt, hoe harder het aankomt.
Een ritme dat niemand ziet
En toch zou ik het niet willen missen. De vrijheid. De band met collega’s die precies weten wanneer je thee nodig hebt zonder dat je het vraagt. Het contact met mensen, echt contact, van het soort dat je op de grond niet altijd zo snel vindt.
Ik denk vaak aan anderen die dit ritme kennen. Zorgpersoneel, artsen, politie en brandweer. Onze nachtwakers, mensen die draaien terwijl de rest slaapt, die wakker zijn als de wereld even niet kijkt.
Leven in een ritme dat niemand ziet, behalve degenen die het samen met je delen.
3:00 a.m. Hotel room. The other side of the world. Blanket on, blanket off. Sweater on, sweater off. I toss. I sigh. I stare at the ceiling, which looks just as white and unmoved here as in every other hotel on every other latitude. Maybe a muesli bowl with peanut butter? Yes, that is apparently where I am now, weighing at three in the morning whether grains are the answer. Sleep will not come. And in four hours the alarm goes off. Great.
“How did you sleep?”
At breakfast the first question is always: “How did you sleep?” My answer of the day: “meh,” delivered with the exact tone everyone at the table understands immediately without further explanation. So instead I count on that one hour of crew rest during the night flight. Completely knocked out, slumped in a seat that was never meant for real sleep. You wake up, stomach in knots, and then the smell of warm eggs from the oven. There it is. Back in the world, or whatever passes for it at that moment.
Colleagues have tea ready for you. Sometimes even with mint or ginger, from the supermarket on the corner. That is love in a cup. And yes, those are the things that get me through, the small gestures that make the rest of the day bearable.
Jet lag builds up
People sometimes say, “You get used to it.” Not really. Jet lag builds up, layer upon layer, like a debt you never fully pay off. And the older you get, the harder it hits. Your head is running three flights behind and your body protests loud and clear. Still, you carry on, because that is what you do.
“You’re always on vacation, right?” Sure. People mean it kindly, but the comment always lands a little wrong. When I get home I want to not talk, not shower, just sleep, preferably right away, preferably in my own bed with my own pillow.
Jet lag builds up. And the older you get, the harder it hits.
A rhythm no one sees
And yet I would not want to miss it. The freedom. The bond with colleagues who know exactly when you need tea without you asking. The contact with people, real contact, the kind that is not always so easy to find on the ground.
I often think about others who know this rhythm. Healthcare workers, doctors, police and firefighters. Our night watchers, people turning through the hours while everyone else sleeps, awake while the world briefly stops looking.
Living in a rhythm no one sees, except the ones who share it with you.
Meer crewlife
Over Elle
Elle Verbeek is reisjournalist en purser bij KLM. Ze schrijft columns en reisverhalen, deels voor eigen platform, deels voor Nederlandse magazines. Op Ellevie Travels deelt ze reisreportages van de bestemmingen waar ze naartoe vliegt of waar ze zelf naartoe reist.
More crew life
About Elle
Elle Verbeek is a travel journalist and KLM purser. She writes columns and travel stories, partly for her own platform, partly for Dutch magazines. On Ellevie Travels she shares reportage from the destinations she flies to or travels to on her own.