Je zet tien onbekende mensen in een briefingkamer en twintig minuten later loop je samen kletsend naar de gate.

De crewbubbel: je begint als vreemden en in no time verander je in vertrouwde collega’s.

Het is vaak of je in een toneelstuk stapt waarin iedereen zijn rol al kent. Het decor is altijd hetzelfde, alleen de cast wisselt. Met de één gaat dat moeiteloos en met de ander is het soms even zoeken.

De basis is er: wie waar staat, wie wat doet, daar hoef je het niet meer over te hebben. En dus heb je dan ruimte voor aandacht voor elkaar.

Rare roosters, jetlag, vertragingen, bijzondere passagiers en dan na een lange dag aankomen op een mooie bestemming: ja, dat lijmt absoluut sneller dan welke teambuilding dan ook.

Bij de briefingtafel is het nog: “Hallo, ik ben…”. Even later bij de gate vliegen de inside jokes al heen en weer.

De gesprekken gaan net zo hard mee. Tijdens het wachten op boarding deel je al vermoeidheid, gedoe thuis, (wan)hoop over kinderen of ambities. Geen opgepoetste verhalen dat alles fantastisch is, maar echte dingen.

En dan is er dat bekende ‘wij tegen de rest’. Zodra er vertraging is of een technisch probleem sluit de bubbel zich: met elkaar, schouders eronder en door. En na die lastige vlucht deel je een overwinningsgevoel van: we hebben het gefikst.

De crewbubbel is tijdelijk, maar blijft altijd een beetje hangen. Na landing gaat iedereen weer zijn eigen kant op, nieuwe vlucht, nieuwe namen. Toch neem je elke keer iets mee uit die korte ontmoetingen.

Misschien is het wel die intensiteit die het zo lastig maakt om dit werk ooit los te laten.