Column Column
De stilste in de kamer
Een droge opmerking in de galley die me tot tranen roert, een kop thee die zonder vragen verschijnt en collega's die nooit hun stem verheffen. Over de mensen die een vlucht dragen zonder dat iemand het doorheeft. A dry remark in the galley that moves me to tears, a cup of tea that appears without asking and colleagues who never raise their voices. On the people who carry a flight without anyone noticing.
Ik denk aan degene die niet de hoogste stem voert, maar precies weet wanneer iemand wat support nodig heeft. Terwijl de cabine gonst van stemmen en bagage, klinkt er in de galley een droge opmerking die de tranen over je wangen doet lopen. Passagiers merken er niets van, maar je voelt het verschil meteen.
Het stille werk
Het zijn vaak degenen die het stille werk doen. Alvast de trolleys klaarzetten, zonder er veel drukte over te maken. Een kop thee neerzetten bij iemand die het nodig heeft, ook als niemand erom heeft gevraagd. Of een nieuweling geruststellen met een blik die zegt: je doet het goed, laat je niet gek maken. Kleine gebaren, bijna onzichtbaar, maar ik zie ze wel.
Dit zijn de mensen die de balans bewaren. Door hun zachte aanwezigheid, door humor op precies het juiste moment, door ruimte te laten aan anderen, door net genoeg te doen om iedereen mee te trekken zonder dat het opvalt.
Ik denk aan een collega die op een drukke vlucht naar Bangkok, zonder dat iemand het haar vroeg, elke twintig minuten even bij een oudere passagier langsliep. Niet omdat het in haar takenlijst stond, maar omdat ze had gezien hoe onzeker die vrouw de trap op kwam. Aan het einde van de vlucht wist ik niet eens meer wanneer ze dat precies was gaan doen. Het viel gewoon niet op, tot ik het zelf begon te tellen.
Wat ik me herinner
Na al die jaren vliegen herinner ik me niet elke crewborrel of exacte route. Wel de rust die zulke collega’s brengen. Het zijn de mensen die je zonder woorden vertrouwen geven, de fluisteraars in een wereld vol lawaaipapegaaien.
Misschien noemen we ze te weinig. Misschien omdat ze zichzelf ook nooit zouden noemen.
Maar zonder hen zou een vlucht voor mij niet hetzelfde zijn. Ik merk het pas echt op de dagen dat die ene collega er niet is, wanneer de cabine net iets harder aanvoelt en ik zelf meer moet compenseren dan ik gewend ben. Dan realiseer ik me hoeveel werk er eigenlijk verstopt zat in die stille aanwezigheid, en hoe moeilijk het is om dat zelf over te nemen zonder dezelfde rust uit te stralen.
Voor de zachte stemmen
Dus dit is voor hen. De zachte stemmen. Die de boel niet leiden met volume, maar met warmte. Die me elke keer weer bewijzen dat zacht ook sterk kan zijn, en dat ik daar zelf ook nog wat van kan leren op de dagen dat ik het zelf even niet meer weet.
I think about the one who never raises her voice, but always knows exactly when someone needs a bit of support. While the cabin buzzes with voices and luggage, a dry remark in the galley makes tears run down your cheeks. Passengers never notice, but you feel the difference right away.
The quiet work
Often it’s the same people who do the quiet work. Setting up the trolleys ahead of time, without making a fuss about it. Placing a cup of tea in front of someone who needs it, even when nobody asked. Or reassuring a newcomer with a single look that says you’re doing fine, don’t let it get to you. Small gestures, almost invisible, but I notice them.
These are the people who keep the balance. Through their quiet presence, through humor at exactly the right moment, through giving others room, through doing just enough to carry everyone along without anyone noticing.
I think of a colleague who, on a busy flight to Bangkok, without anyone asking her to, checked in on an older passenger every twenty minutes. Not because it was on her task list, but because she’d noticed how unsteady the woman looked climbing the stairs. By the end of the flight I couldn’t even tell you when exactly she’d started doing that. It simply never stood out, until I began counting it myself.
What stays with me
After all these years of flying, I don’t remember every crew drink or exact route. What stays with me is the calm these colleagues bring. They’re the ones who give you trust without saying a word, the whisperers in a world full of loud voices.
Maybe we mention them too rarely. Maybe because they would never mention themselves.
But without them a flight wouldn’t feel the same to me. I only really notice it on the days one of them isn’t there, when the cabin feels a bit rougher and I have to make up for it myself. That’s when I realize how much work was actually hidden in that quiet presence, and how hard it is to take that over myself without giving off the same calm.
For the quiet voices
So this is for them. The quiet voices. The ones who don’t lead with volume, but with warmth. The ones who keep proving to me that soft can also mean strong, and that I still have something to learn from them on the days I don’t quite know how myself.
Meer crewlife
Over Elle
Elle Verbeek is reisjournalist en purser bij KLM. Ze schrijft columns en reisverhalen, deels voor eigen platform, deels voor Nederlandse magazines. Op Ellevie Travels deelt ze reisreportages van de bestemmingen waar ze naartoe vliegt of waar ze zelf naartoe reist.
More crew life
About Elle
Elle Verbeek is a travel journalist and KLM purser. She writes columns and travel stories, partly for her own platform, partly for Dutch magazines. On Ellevie Travels she shares reportage from the destinations she flies to or travels to on her own.