Enjoy the rhythm van The Cinematic Orchestra in Drakenstein Lion Park, Zuid-Afrika.
Zet het volgende nummer op Spotify op, draai je volume op stand tien en laat je meevoeren door “Build a home” van The Cinematic Orchestra .
Intiem en melancholisch. Over een veilige plek maken. Over thuiskomen.
Beetje liggen. Beetje kijken. Beetje lééuw zijn
Blog 39
Net buiten Kaapstad ligt Drakenstein Lion Park, een ethisch sanctuarium waar geredde leeuwen in alle rust leven. Geen circus, geen selfies, wel een tweede kans.
Drakenstein Lion Park is een erkende opvanglocatie in de Cape Winelands op ongeveer een uur rijden van de stad. Hier wonen ruim dertig leeuwen, gered uit circussen, toeristische fokprogramma’s of de illegale dierenhandel.
In tegenstelling tot veel commerciële ‘wildlife experiences’ in Zuid-Afrika een ethische opvang en werkt het park zonder fok, zonder publieksinteractie en zonder winstmotief.
Leeuwen in hun eigen ritme
Pythagoras ligt in de zon. Zijn ogen halfgesloten, zijn lijf languit. Iets verderop maakt Freya een korte sprint, zoals ze dat vaker doet. Sinds hun introductie in juli vorig jaar trekken ze samen op. Hij, traag en bedachtzaam. Zij, vol energie. In de loop van de maanden vinden ze een balans op een plek waar ze zelf bepalen waar ze heen gaan en wanneer.
Je wandelt over stille paden. In de verte tekenen zich de blauwgrijze bergen af. Het enige wat je hoort is de wind door droge struiken en het zachte kraken van zand. Stilte is een vanzelfsprekendheid.
Wat Drakenstein bijzonder maakt
Het park beslaat zestig hectare savannekleurig terrein. Sinds 1998 biedt het onderdak aan grote katachtigen in nood. De meeste dieren zijn geboren in gevangenschap en hebben nooit in het wild geleefd. Sommigen komen uit circussen of fokprogramma’s, anderen werden onderschept bij smokkelroutes of gered uit particulier bezit.
Als sanctuary biedt Drakenstein geen tijdelijke opvang. Dieren die hier aankomen, blijven.
Verhalen van herstel: Issam, Kelly en Ringo
Aan de grens van Syrië en Libanon treft de douane in 2023 twee jonge leeuwen aan, gepropt in plastic kattenreismandjes. Hun bestemming: de illegale dierenhandel.
Eén van hen, Issam, lijdt aan beschadigde achterpoten door de langdurige opsluiting. Na intensieve revalidatie beweegt hij zich nu krachtig en zeker door zijn verblijf. Zijn zus, Kelly, wijkt zelden van zijn zijde. Samen delen zij een leefgebied waar keuzevrijheid vanzelfsprekend is: zon, schaduw of het open veld.
En dan is daar Ringo. In 2008 arriveert hij vanuit Frankrijk. Zijn verleden: jaren in een circus, opgesloten in een rijdende kooi, gedwongen tot gehoorzaamheid. Bij aankomst is zijn beweging traag, zijn blik teruggetrokken.
Maar de tijd doet zijn werk. Ringo vindt zijn rust. Vandaag ligt hij onder zijn boom, aan de rand van het terrein. Daar kijkt niemand iets van hem terug. En dat is precies de bedoeling.
Zorg en aandacht in de Kaapse regio
Drakenstein is een van de weinige erkende sanctuaria voor leeuwen in Zuid-Afrika, gerund door de familie Hart. Elke leeuw ontvangt zorg die is afgestemd op diens fysieke en mentale gesteldheid.
De verblijven zijn ruim en natuurlijk ingericht, met schuilplekken, graslanden en schaduwrijke bomen. Sommige dieren zoeken contact met verzorgers of soortgenoten, anderen blijven liever op zichzelf. Beide benaderingen worden gerespecteerd.
Die zorg en rust staan in schril contrast met wat er op veel andere plekken in Zuid-Afrika gebeurt.
Waarom deze opvang ertoe doet
Veel zogenaamde ‘wildlife parken’ in Zuid-Afrika presenteren zich als opvang of sanctuarium, maar fokken in werkelijkheid leeuwen voor de jacht of toeristische interactie. Drakenstein Lion Park kiest een andere weg. Wie iets wil zien, moet geduld hebben.
Respect in afstand
Een bezoek aan Drakenstein is anders dan veel mensen verwachten. Je loopt tussen de verblijven, maar speelt zelf geen hoofdrol. Er is geen voershow, geen gids met een microfoon alleen jij, de wind en ergens in de verte een leeuw die ligt te doen waar hij zelf zin in heeft.
Juist dat is de kracht van deze plek: kijken zonder te storen. En hoe langer je blijft, hoe beter je het begrijpt. Dat afstand soms meer zegt dan nabijheid. En dat bewondering ook kan zonder dichtbij te komen.
Een zeldzaam voorbeeld van echte dierenbescherming
Het park ontvangt geen overheidssteun. Voedsel, verzorging en medische zorg worden volledig bekostigd uit entreekaartjes en donaties. Elke bijdrage is welkom en gaat rechtstreeks naar de dieren.
Aan het eind van de middag ligt Pythagoras nog steeds op dezelfde plek.
Freya is inmiddels gaan liggen.
Je verlaat het terrein.
De zon zakt langzaam weg achter de heuvels.
Een reel over Drakestein? Ga naar ellevie_travels op Insta: [Link nog niet actief]
Fun facts
Lees de volgende fun facts over Drakenstein Lion Park:
- Dierenliefhebbers kunnen een leeuw adopteren door middel van jaarlijkse of levenslange donaties, die direct bijdragen aan de kosten voor voedsel, veterinaire zorg en huisvesting.
- Achterin het park kan je twee witte leeuwen bewonderen, deze worden vaak in de toeristenindustrie als ‘fotomodel’ misbruikt.
- In het park leeft ook een Bengaalse tijger. Tijgers komen verder niet voor in Zuid-Afrika.
- De leeuwen hebben allemaal een naam en karakterbeschrijving
Bezoekers kunnen bij elk verblijf lezen wie de leeuw is, waar hij of zij vandaan komt en hoe het dier zich inmiddels gedraagt. - Drakenstein biedt bewust geen welpen aan om te ‘knuffelen’. Waar veel parken in Zuid-Afrika toeristen lokken met jonge dieren, kiest Drakenstein er nadrukkelijk voor om daar niet aan mee te doen, juist omdat die welpjes vaak uit onethische fok komen.
Aan het eind van mijn bezoek blijf ik iets langer staan bij Ringo.
Hij ligt onder een boom alsof hij daar al honderd jaar ligt. Eén oog dicht, het andere half open.
Ik doe alsof ik toevallig stilsta, maar blijf toch kijken.
Er gebeurde eigenlijk niets.
En dat was precies wat het zo mooi maakte.
De foto bovenaan deze blog kreeg ik toegestuurd door Shane Hart van Drakenstein Lion Park – ook de fotograaf van het beeld. Ik kreeg het bijschrift niet goed onder de foto geplaatst (plugin werkt, esthetiek niet), dus vandaar: bij deze, gewoon in de tekst. Shane, dankjewel.
En nu, van de stilte onder een boom naar het geluid van klinkende glazen in Cartagena.
Ik nam plaats op een binnenplaats vol witte pilaren, at ceviche met passievrucht en ontmoette Miguel – een ober die z’n hele menukaart aanbeveelt (en nergens ongelijk had). Ga nu naar het volgende artikel: “Restaurant Alma Cartagena: food experience in de oude stad“
