De lucht kleurt van zwart naar indigo terwijl we op de houten planken van de pier staan, te koud gekleed voor half zes in de ochtend. Vanaf de reling kijken we in een leegte die langzaam paars wordt, met bruin-grijze rotsblokken aan de overkant en een vissersboot die haast maakt naar de beschutte haven. Een jongen rent voor zijn ouders uit, die een strandkar met koelbox en drie hengels achter zich aan trekken; opa sloft op versleten zwarte Nikes achteraan, met een zwarte stok in zijn hand die hem meer sier dan steun geeft.
Aan het einde van de pier heerst een gemoedelijkheid die je bij geen enkele andere plek in Redondo Beach vindt. Een zak chips gaat rond tussen vissers die elkaar al jaren kennen, een thermoskan koffie staat nog ongeopend op de stenen bank, en een meeuw scheert laag over het water in de hoop op een restje van de vangst.
Een pier die niet dood wil
Uberchauffeur David, die ons er eerder die ochtend had afgezet, vertelde nog dat het weer hier al decennia de grootste vijand van de pier is: stormen die golven van meters hoog opzetten, alsof de zee zelf iets tegen het hout heeft. Op 27 mei 1988, kwart voor twee in de nacht, kwam er een andere vijand bij. Kortsluiting onder restaurant Breakers leidde tot een explosie, en ondanks een snelle brandweer likten de vlammen binnen de kortste keren aan de honderd jaar oude balken. Uren later was een derde van de pier verdwenen, 3.160 vierkante meter en vijftien bedrijven, met een schadepost van zeven miljoen dollar.
“Verwoestende stormen zetten meters hoge golven in. De pier lijkt onverslaanbaar.”
Van hout naar beton
Wat er daarna kwam was geen kopie maar een andere pier. Beton in plaats van hout, om het risico op nieuwe branden en stormschade te verkleinen, en bredere, vlakkere looppaden voor kinderwagens, rolstoelen en de grotere groepen bezoekers die inmiddels komen. Meer zitplaatsen ook, zodat je gewoon kunt blijven zitten met het uitzicht.
Wie er allemaal komen
Terwijl het licht wordt, verschijnen de eerste hardlopers. Richard, een fitte vijftiger, zwaait naar zijn groep alsof hij ze nooit eerder heeft gezien: “Kijk, dit zijn mijn vrienden.” Een fietser schiet voorbij. Verderop verzamelt een tiental mensen zich al voor de yogales van tien uur. Een man met een grijze stoppelbaard zwaait wild naar de bestuurder van de veegwagen, die zijn schouders ophaalt en doorrijdt; even later haalt de man lege blikjes uit een roestige vuilnisbak en stopt ze in een witte plastic zak. Niemand kijkt op. Een hengel schiet voor onze neus voorbij, iemand roept sorry in het Spaans.
Ooit trok deze plek vrouwen in lange rokken en mannen met witte hoeden, mensen die kwamen om gezien te worden aan de kust. Die tijd is voorbij, maar de pier staat er nog, met een vale houten reling, afgebladderde verf en roestige bakken die de zoute lucht heeft aangevreten. Precies daardoor voelt hij als iets wat je kunt vertrouwen.
We lopen terug naar de kant terwijl de vissers hun eerste vangst van de dag ophalen. Opa met de zwarte stok staat er nog, kijkt naar het water, en zegt niets.
The sky turns from black to indigo as we stand on the wooden planks of the pier, underdressed for half past five in the morning. From the railing we look into a void slowly turning purple, brown gray boulders across the water and a fishing boat hurrying toward the sheltered harbor. A boy runs ahead of his parents, who pull a beach cart loaded with a cooler and three fishing rods behind them; grandpa shuffles along in worn black sneakers at the back, a black cane in his hand that seems more for show than support.
At the far end of the pier there is a warmth you will not find anywhere else in Redondo Beach. A bag of chips gets passed around among fishermen who have known each other for years, a thermos of coffee sits unopened on the stone bench, and a gull skims low over the water hoping for a scrap from the day’s catch.
A pier that refuses to die
Our Uber driver David, who had dropped us off earlier that morning, mentioned that weather has been the pier’s biggest enemy for decades: storms that whip up waves meters high, as if the ocean itself has a grudge against the wood. On May 27, 1988, at a quarter to two in the morning, another enemy arrived. A short circuit under the Breakers restaurant caused an explosion, and despite a fast response from the fire department, flames tore through the hundred year old beams within minutes. Hours later, a third of the pier was gone, 3,160 square meters and fifteen businesses, with damage totaling seven million dollars.
“Devastating storms send waves meters high crashing in. The pier seems unbeatable.”
From wood to concrete
What came next was not a copy but a different pier altogether. Concrete instead of wood, to lower the risk of future fires and storm damage, and wider, flatter walkways for strollers, wheelchairs and the larger crowds that show up now. More seating too, so you can simply stay and take in the view.
Who shows up here
As the light comes up, the first runners appear. Richard, a fit man in his fifties, waves at his running group like he has never seen them before: “Look, these are my friends.” A cyclist flashes past. Further along, a dozen people are already gathering for the ten o’clock yoga class. A man with gray stubble waves wildly at the street sweeper driver, who shrugs and keeps moving; a moment later the man pulls empty cans out of a rusty trash bin and drops them into a white plastic bag. No one looks up. A fishing rod whips past our faces, someone calls out sorry in Spanish.
Once this place drew women in long skirts and men in white hats, people who came to be seen along the coast. That era is gone, but the pier is still standing, its railing faded, its paint peeling, its trash bins rusted by salt air. That is exactly why it feels like something you can trust.
We walk back toward shore as the fishermen haul in their first catch of the day. Grandpa with the black cane is still there, looking at the water, saying nothing.
Redondo Beach Pier bezoeken, dit moet je weten
Redondo Beach Pier ligt ongeveer veertig kilometer ten zuidwesten van downtown Los Angeles, aan het einde van Torrance Boulevard. Van LAX ben je er in een klein half uur met de auto via Aviation Boulevard, of vijftig minuten met Metro Bus 232 en vervolgens Bus 130. De pier zelf is vierentwintig uur per dag toegankelijk en gratis, alleen de restaurants en winkels hebben eigen openingstijden. Parkeren in de gemeentelijke garages Pier Plaza en Pier South kost twee tot drie dollar per uur, met een maximum van vijftien dollar per dag.
De huidige hoefijzervormige pier werd geopend in 1995 na de brand van 27 mei 1988, die de oude houten pier zwaar beschadigde. Vissen mag zonder vergunning voor niet-commerciële hengelaars op iedere openbare pier in Californië, ook hier. Verhuur van hengels bij Redondo Beach Sportfishing kost ongeveer twintig dollar per dag inclusief aas. De vismarkt Quality Seafood aan het einde is een klassieker sinds 1953, met verse Dungeness krab en oesters.
Vaakgestelde vragen over Redondo Beach Pier
Kost het geld om op de pier te lopen?
Nee. De pier is gratis toegankelijk voor voetgangers, dag en nacht. Winkels en restaurants op de pier hebben eigen openingstijden, meestal van 11:00 tot 22:00 uur.
Hoe kom ik bij Redondo Beach Pier?
Met de auto vanaf downtown LA in ongeveer een half uur via de I-110 zuid en Torrance Boulevard. Vanaf LAX vijfentwintig minuten. Met Metro Bus vanaf de A Line combineer je Bus 130 en 232.
Mag ik vissen op de pier?
Ja, zonder vergunning voor recreatieve doeleinden op openbare pieren in Californië. Neem eigen hengel mee of huur bij Redondo Beach Sportfishing voor circa twintig dollar per dag met aas.
Wat is de beste tijd voor een bezoek?
Zonsopgang voor rustige vissers en gouden licht op het water, of tegen zonsondergang voor levendige straatmuziek en food stalls. Weekenden zijn druk, vooral in de zomer.
Waarom is de pier hoefijzervormig?
De oorspronkelijke pier uit 1889 was een lange rechte constructie. Na branden en stormen werd in 1995 de huidige hoefijzerversie geopend, ontworpen om beter tegen stormvloeden bestand te zijn.
Waar eet ik verse vis?
Quality Seafood aan het einde van de pier is een klassieker sinds 1953. Kies een levende krab uit het aquarium en laat hem ter plekke koken, eten aan lange picknicktafels met uitzicht op het water.
Meer uit Los Angeles
Over Elle
Elle Verbeek is reisjournalist en purser bij KLM. Ze schrijft columns en reisverhalen, deels voor eigen platform, deels voor Nederlandse magazines. Op Ellevie Travels deelt ze reisreportages van de bestemmingen waar ze naartoe vliegt of waar ze zelf naartoe reist.
Visiting Redondo Beach Pier: what to know
Redondo Beach Pier lies about forty kilometres southwest of downtown Los Angeles, at the end of Torrance Boulevard. From LAX, it is a twenty-five-minute drive via Aviation Boulevard, or fifty minutes by Metro Bus 232 followed by Bus 130. The pier itself is open twenty-four hours and free to walk. Only the restaurants and shops have their own hours. Parking in the municipal garages Pier Plaza and Pier South costs two to three dollars per hour with a fifteen-dollar daily maximum.
The current horseshoe-shaped pier opened in 1995 after the fire of 27 May 1988, which badly damaged the old wooden pier. Fishing is allowed without a licence for non-commercial anglers on any public pier in California, including this one. Rod rental from Redondo Beach Sportfishing runs about twenty dollars per day including bait. The Quality Seafood fish market at the pier’s end is a local institution since 1953, with fresh Dungeness crab and oysters.
Frequently asked questions about Redondo Beach Pier
Does it cost money to walk on the pier?
No. The pier is free to walk, day and night. Shops and restaurants have their own hours, usually 11 a.m. to 10 p.m.
How do I get to Redondo Beach Pier?
By car from downtown LA in about thirty minutes via the I-110 south and Torrance Boulevard. From LAX, twenty-five minutes. By Metro Bus, combine Bus 130 and 232 with the A Line.
Can I fish on the pier?
Yes, without a licence for recreational use on public piers in California. Bring your own rod or rent from Redondo Beach Sportfishing for around twenty dollars per day with bait.
What is the best time to visit?
Sunrise for quiet anglers and golden light on the water, or around sunset for lively street music and food stalls. Weekends are busy, especially in summer.
Why is the pier horseshoe-shaped?
The original 1889 pier was a long straight structure. After fires and storms, the current horseshoe version opened in 1995, designed to withstand storm surges better.
Where can I eat fresh fish?
Quality Seafood at the end of the pier is a classic since 1953. Pick a live crab from the tank and have it cooked on the spot, then eat at long picnic tables with a water view.
More from Los Angeles
About Elle
Elle Verbeek is a travel journalist and KLM purser. She writes columns and travel stories, partly for her own platform, partly for Dutch magazines. On Ellevie Travels she shares reportage from the destinations she flies to or travels to on her own.
Praktische tips uit dit verhaal Practical tips from this story
-
Restaurant (Japanse izakaya) Izaka-Ya by Katsu-Ya — Zusterrestaurant van legendarische Katsu-ya: kort geschroeide tonijn met crispy uitjes, spicy tuna crispy rice en yuzu-cocktails. Ideaal na een strandwandeling. izakaya-restaurant.com · @izakayabykatsuya · reserveren · meer info
Restaurant (Japanese izakaya) Izaka-Ya by Katsu-Ya — Sister to legendary Katsu-ya: seared tuna with crispy onions, spicy tuna crispy rice and yuzu cocktails. Perfect after a beach walk. izakaya-restaurant.com · @izakayabykatsuya · book · more info
-
Openbaar park met natuurlijke duin Sand Dune Park — Steile 30-meter duin waar buurtbewoners rennen, sprinten en beach-workouten. Voor volwassenen alleen open op ma/wo/vr en reservering vereist. manhattanbeach.gov · reserveren
Public park with natural sand dune Sand Dune Park — A steep 30-metre sand dune where locals run, sprint and boot-camp. For adults, open Mon/Wed/Fri with an advance reservation. manhattanbeach.gov · book
-
Sapbar · gezond · Manhattan Beach Pressed Juicery — verse sappen in Manhattan Beach — Naast Peet's Coffee, precies wat je nodig hebt na een yogasessie op het strand. pressed.com · meer info
Juice bar · healthy · Manhattan Beach Pressed Juicery — fresh juices in Manhattan Beach — Right next to Peet's Coffee — exactly what you need after a beach yoga session. pressed.com · more info
-
Coffeeshop · ontbijt · Manhattan Beach Peet's Coffee — ochtendkoffie op loopafstand van de pier — Combineer met een verse juice van Pressed Juicery een paar meter verderop. peets.com · meer info
Coffee shop · breakfast · Manhattan Beach Peet's Coffee — morning coffee steps from the pier — Combine with a fresh juice from Pressed Juicery just a few steps away. peets.com · more info
-
Buurtpark met historische betekenis Bruce's Beach Park — Grasveld met infoborden over Willa en Charles Bruce, die hier begin 20e eeuw een resort voor zwarte Amerikanen runden. Politieke geschiedenis met oceaanuitzicht.
Neighbourhood park with historical significance Bruce's Beach Park — A grassy park with plaques telling the story of Willa and Charles Bruce, who ran a Black-owned resort here in the early 1900s. Political history with an ocean view.
-
Pier · lokaal leven · Redondo Beach Redondo Beach Pier — de zevende generatie houten landhoofd — Een hoefijzervormig landhoofd waar vissers, vroege ochtendwandelaars en opa's met hun kleinkinderen samenkomen. De grootste pier aan de Californische kust, gebouwd in 1888.
Pier · local life · Redondo Beach Redondo Beach Pier — the seventh-generation wooden pier — A horseshoe-shaped pier where fishermen, early-morning walkers and grandfathers with their grandkids all cross paths. The largest pier on the California coast, built in 1888.