Mensen vragen me: “Wat is je mooiste bestemming?”
Ik antwoord automatisch: “Rio. Buenos Aires. Zuid-Amerika, heerlijk.”
Perfect antwoord.
Ze knikken tevreden.

Maar ergens boven de Atlantische Oceaan, terwijl het vliegtuigicoontje op het scherm langzaam richting Amsterdam schuift, denk ik steeds vaker: ik vlieg nu naar de mooiste plek.

Neem nu vorige week op de San Blas-eilanden (kleine spoiler voor mijn verhaal volgende week). Voor reisverhalen was het een paradijs: turquoise water en perfecte foto’s.

De realiteit: twee uur hotsend in een achterbak van een taxi, misselijk. Stromende regen. Zandvlooien die je opvreten. Wc’s waar je met een emmer doorspoelt. Vallende kokosnoten – levensgevaarlijk.

Ook in Singapore blijft het indrukwekkend,
tot de jetlag je raakt.
New York bruist,
tot de drukte je leegzuigt.
En dan verlang je naar iets simpels: je eigen tuin.

Reizen is fantastisch.
Maar pas thuis besef je wat je allemaal had gemist: je douche. Je bed. De geur van thuis. Je koffie die precies goed smaakt.

En dan, als de wielen Nederlandse grond raken, weet je het. De mooiste bestemming? Schiphol, aankomsthal. Waar de deuren openzwaaien en de fijnste reis begint: naar huis.