Column Column
Het recht van de sterkste, of het gelijk van de stilste?
Tussen de koffiekarren en de chaos moet ik de regie houden, terwijl buiten de cabine iedereen steeds harder praat. Over aanvoelen wat onder gedrag zit, thee van collega's als liefde in een beker en leven in een ritme dat niemand ziet. Between the coffee carts and the chaos I have to stay in control, while outside the cabin everyone talks louder by the day. About sensing what lies beneath behavior, tea from colleagues as love in a cup and living in a rhythm nobody sees.
Aan boord lukt dat soms nog. Misschien omdat mensen daar letterlijk geen kant op kunnen. Je zit dicht op elkaar, zonder ontsnapping. Je ziet rauwe randjes. Ongefilterd gedrag. En dan sta je daar, tussen de koffiekarren en de chaos, en moet je de regie houden.
Een mengsel van levens
Een vlucht is zelden alleen een vlucht. Het is een mengsel van levens en emoties: mensen die net iets te moe zijn, net iets te bang, net iets te alleen. En dan komt het aan op aanvoelen en kijken wat eronder zit. En soms: niks zeggen en er gewoon zijn.
Buiten de cabine zie ik het tegenovergestelde: hoe snel alles moet. Hoe hard we zijn gaan praten. Team voor of tegen. Pro of anti. Liefst in hoofdletters, met uitroeptekens en een mening die binnen acht seconden past.
Hoe zijn we zo slecht gaan luisteren
En ondertussen denk ik: hoe zijn we zo slecht gaan luisteren? Niet alleen naar elkaar, maar ook naar wat niet gezegd wordt. Naar de stilte. Gedrag waar iets onder zit.
Ik moet dan denken aan wat Sinan Can zo raak schreef over leiderschap dat verder gaat dan regels of volume.
“Wat is macht zonder moraal? Wat is beleid zonder een verhaal?”
Voor mij geldt dat net zo goed aan boord. Of je nou een team aanstuurt, een gezin of 300 passagiers op tien kilometer hoogte: het draait om mensen aanvoelen, veiligheid bieden en ja, je ego parkeren. Controle houden zonder je hart kwijt te raken.
We hebben geen gebrek aan meningen. We hebben een gebrek aan mensen die het uithouden in stilte. Die weten wanneer ze niks hoeven te zeggen. En juist daarin leiderschap tonen. Misschien is stilte geen leegte, maar precies waar het verhaal begint.
Deken erop, deken eraf
Deken erop, deken eraf. Trui aan, trui uit. Draaien. Zuchten. Ik staar naar het plafond. Misschien een mueslibol met pindakaas? Ja, dat is blijkbaar waar ik nu ben. Slapen lukt niet. En over vier uur gaat de wekker. Top.
Bij het ontbijt is de eerste vraag altijd: “Hoe heb jij geslapen?” Mijn antwoord van de dag: “mwoa”.
Liefde in een beker
Dan maar in het uurtje crewrest tijdens de nachtvlucht. Helemaal knock-out. Je wordt wakker, maag in de knoop en dan, de geur van warme eieren uit de oven. Beng.
Collega’s zetten thee voor je klaar. Soms zelfs met munt of gember, van de supermarkt op de hoek. Dat is liefde in een beker. En ja, dat zijn de dingen die het doen.
Mensen zeggen weleens: “Je went eraan.” Niet dus. Jetlag bouwt op. En hoe ouder je wordt, hoe harder het aankomt. Je hoofd loopt drie vluchten achter en je lijf protesteert. Maar goed, je gaat door.
Niet praten, niet douchen
“Jij bent toch altijd op vakantie?” Sure. Maar als ik thuiskom wil ik: niet praten, niet douchen, gewoon slapen.
En toch zou ik het niet willen missen. De vrijheid. De band met collega’s. Het contact met mensen, echt contact.
Ik denk vaak aan anderen die dit ritme kennen. Zorgpersoneel, artsen, politie en brandweer. Onze nachtwakers, mensen die draaien terwijl de rest slaapt. Leven in een ritme dat niemand ziet.
On board that still works, sometimes. Maybe because people literally have nowhere to go. You sit close together, no escape. You see raw edges. Unfiltered behavior. And then you stand there, between the coffee carts and the chaos, and have to keep things under control.
A mix of lives
A flight is rarely just a flight. It is a mix of lives and emotions, people who are a little too tired, a little too scared, a little too alone. And then it comes down to sensing things and looking at what lies underneath. And sometimes, saying nothing and just being there.
Outside the cabin I see the opposite, how fast everything has to move. How loud we have started talking. Team for or against. Pro or anti. Preferably in capital letters, with exclamation marks and an opinion that fits in eight seconds.
How did we get so bad at listening
And meanwhile I think, how did we get so bad at listening? Not just to each other, but also to what is left unsaid. To the silence. Behavior that has something underneath it.
I keep thinking about what Sinan Can wrote so aptly about leadership that goes beyond rules or volume.
“What is power without morals? What is policy without a story?”
For me that applies just as much on board. Whether you are leading a team, a family or 300 passengers at ten kilometers of altitude, it comes down to sensing people, offering safety and yes, setting your ego aside. Staying in control without losing your heart.
We do not lack opinions. We lack people who can sit with silence. Who know when they do not need to say anything. And show leadership exactly in that. Maybe silence is not emptiness, but exactly where the story begins.
Blanket on, blanket off
Blanket on, blanket off. Sweater on, sweater off. Turning. Sighing. I stare at the ceiling. Maybe a granola bowl with peanut butter? Yes, apparently that is where I am now. Sleep will not come. And in four hours the alarm goes off. Great.
At breakfast the first question is always, “How did you sleep?” My answer of the day, “meh”.
Love in a cup
So it is the one hour of crew rest during the night flight then. Completely out. You wake up, stomach in knots, and then, the smell of warm eggs from the oven. Bang.
Colleagues have tea ready for you. Sometimes even with mint or ginger, from the supermarket on the corner. That is love in a cup. And yes, those are the things that make it worthwhile.
People sometimes say, “You get used to it.” Not really. Jet lag builds up. And the older you get, the harder it hits. Your head runs three flights behind and your body protests. But anyway, you push through.
Not talking, not showering
“You are always on vacation, right?” Sure. But when I get home I want, no talking, no showering, just sleep.
And yet I would not want to miss it. The freedom. The bond with colleagues. The contact with people, real contact.
I often think about others who know this rhythm. Healthcare workers, doctors, police and firefighters. Our night watchers, people who keep going while the rest of the world sleeps. Living in a rhythm nobody sees.
Meer crewlife
Over Elle
Elle Verbeek is reisjournalist en purser bij KLM. Ze schrijft columns en reisverhalen, deels voor eigen platform, deels voor Nederlandse magazines. Op Ellevie Travels deelt ze reisreportages van de bestemmingen waar ze naartoe vliegt of waar ze zelf naartoe reist.
More crew life
About Elle
Elle Verbeek is a travel journalist and KLM purser. She writes columns and travel stories, partly for her own platform, partly for Dutch magazines. On Ellevie Travels she shares reportage from the destinations she flies to or travels to on her own.