Ik ben doodop, maar klaarwakker.
Deken erop, deken eraf. Trui aan, trui uit. Draaien. Zuchten. Ik staar naar het plafond.
Misschien een mueslibol met pindakaas? Ja, dat is blijkbaar waar we nu zijn.
Slapen lukt niet. En over vier uur gaat de wekker.
Top.

Bij het ontbijt is de eerste vraag altijd:
“Hoe heb jij geslapen?”
Antwoord van de dag: “mwoa”.

Dan maar in het uurtje crewrest tijdens de nachtvlucht. Helemaal knock-out. Je wordt wakker, maag in de knoop en dan… de geur van warme eieren uit de oven. Beng.

Collega’s zetten thee voor je klaar. Soms zelfs met munt of gember. Van de supermarkt op de hoek.
Dat is liefde in een beker
En ja, dat zijn de dingen die het doen.

Mensen zeggen weleens: “Je went eraan.”
Niet dus. Jetlag bouwt op.
En hoe ouder je wordt, hoe harder het aankomt.
Je hoofd loopt drie vluchten achter en je lijf protesteert.
Maar goed, je gaat door.

“Jij bent toch altijd op vakantie?”

Sure.
Maar als ik thuiskom wil ik:
Niet praten.
Niet douchen.
Gewoon slapen.

En toch zou ik het niet willen missen.
De vrijheid.
De band met collega’s.
Het contact met mensen, echt contact.

Ik denk vaak aan anderen, die dit ritme kennen.
Zorgpersoneel, artsen, politie en brandweer.
Onze nachtwakers, mensen die draaien terwijl de rest slaapt.

Leven in een ritme dat niemand ziet.