Zet deze muziek op
Enjoy this rythm van Muddy Waters in Chicago. Hét geluid van Chicago-blues: rauw, simpel en met dat herkenbare call-and-response “What the hell you all waiting for?”
Bezoek Blue Chicago, de bluesbar voor livemuziek in het centrum van Chicago.
Blog 51
“What the hell you all waiting for? Ready for the blues tonight?” De stem van de zangeres snijdt door het geroezemoes. Spotlampen trekken een roze cirkels op het dofgrijze tapijt. Aan de bar schuift iemand zijn glas naar de barman voor een refill.
Blue Chicago is niet groter dan een woonkamer. Bij de ingang zit een portier op een krukje. Cash only. Hij haalt een dik pak dollars uit zijn jaszak, voegt een nieuw biljet toe en knikt naar binnen.
Binnen hangt de geur van bier en warme lichamen. Het tapijt is grijs en rafelig, het podium een verhoogde houten plaat van drie bij drie. Een toetsenist buigt over zijn rood-zwarte Nord Electro 6, een gouden ring glimt in het licht. De drummer drinkt uit een witte Starbucks-mok. De bassist stemt zijn snaren, baseballpet naar achter.
Aan de muur hangt een schilderij van Muddy Waters, scheef onder een lamp met een trillend peertje. Het publiek praat nog. Stoelen schuiven. Iemand bestelt een Bud Light, een ander een Chardonnay. De muziek moet nog beginnen, maar de verwachting vult de ruimte.
Wanneer de muziek begint
De zangeres stapt het podium op, een zwarte blouse met kralen die meebewegen bij elke stap. Ze likt langs haar lippen, wijst met twee vingers het publiek in. “Aretha Franklin, love you babe,” zegt ze, en even later: “I want everybody to leave better than when you came here.”
De drummer lacht breed, telt af. Een doffe klap, dan bas, dan gitaar.
De gitarist loopt tussen de tafels door, dicht langs het publiek. Hij buigt zich naar mensen toe, speelt een riedel op gehoorsafstand.
Drie mannen tappen met hun voeten. Hun lichamen deinen mee van links naar rechts op de maat. Drie meiden van begin twintig in galajurken staan op, zingen mee, een rood bontjasje hangt losjes over de schouders van één van hen. Ze hadden zo een achtergrond koor kunnen vormen.
De bassist knipoogt naar de toetsenist. De zangeres balt haar vuisten, armen wijd, stem schor en rauw. De eerste rijen klappen mee. Binnen een paar minuten beweegt de hele bar.
De blues in Chicago: achtergrond
In Chicago klinkt de blues anders dan waar hij vandaan kwam. In de jaren dertig trokken duizenden muzikanten uit Mississippi naar het noorden, op zoek naar werk en een publiek.
De Great Migration bracht hen naar fabrieken en kroegen, waar de akoestische gitaar moest concurreren met het geluid van machines en stemmen. Versterkers deden hun intrede. De blues werd elektrisch.
Muddy Waters, Howlin’ Wolf en Buddy Guy gaven de stad een geluid dat sindsdien niet meer is verdwenen. De blues van Chicago is harder, hoekiger, gemaakt voor kleine zalen.
Jazz en blues raakten hier vermengd: improvisatie, herhaling, tempo, afwisseling tussen stem en instrument.
Wie vandaag in Blue Chicago binnenloopt, hoort nog steeds dat erfgoed. Elke avond een andere band, elke avond dezelfde twaalf maten die toch nooit hetzelfde klinken.
Laatste akkoorden en slotbeeld
De zangeres roept: “Make some noise!” De drummer lacht breeduit, de bassist kijkt even op en knikt. De gitarist speelt nog één keer voluit, een lang akkoord dat trilt in de lucht.
Aan de bar roept iemand iets onverstaanbaars. De drie meiden zingen door, schouders op en neer.
Dan valt de stilte. De drummer neemt een slok uit zijn mok, legt de stokken neer. De toetsenist rolt een kabel op. De zangeres bedankt het publiek met een korte buiging en wijst nog even naar de plastic vaas voor tips.
Buiten trekt koude lucht door de straat. De portier leunt tegen de muur en telt zijn geld.
Binnen klinkt nog een laatste toon, ergens uit een gitaar die nog niet is uitgezet. Iemand lacht.
Dan valt de deur dicht.
Je loopt weer naar buiten, oren suizen nog na. Een lach op je gezicht. Je loopt inderdaad een beetje blijer naar buiten dan dat je naar binnen kwam. Blues is hier geen nostalgie. In Blue Chicago is het gewoon donderdag.
In het kort over Chicago? Ga naar ellevie_travels op Insta
Wist je dat… (Blue Chicago & de blues in Chicago)
Wist je dat…
- Blue Chicago al sinds 1985 bestaat en zeven avonden per week livemuziek programmeert — vaak met lokale muzikanten die ook bij Buddy Guy’s Legends spelen?
- De Chicago blues ontstond tijdens de Great Migration, toen duizenden muzikanten uit Mississippi naar het noorden trokken op zoek naar werk en vrijheid?
- De blues hier elektrisch werd omdat de akoestische gitaar niet boven het stadslawaai uitkwam?
- Grote namen als Buddy Guy, Koko Taylor en Junior Wells hun carrière begonnen in bars zoals Blue Chicago?
- Blue Chicago nog steeds cash-only is — geen pin, geen creditcards — precies zoals in de jaren vijftig?
Meer Chicago en Crewlife
Blue Chicago is een kleine blues bar in het centrum van Chicago waar je live muziek hoort zoals het ooit bedoeld was: rauw en echt. Een plek waar toeristen, locals en muzikanten samenvloeien in twaalf maten blues.
Volgende week lees je hier een nieuwe column over crewlife — het leven onderweg, tussen vluchten, bars en nachten die nooit helemaal eindigen.
Meer lezen over Chicago? Bekijk Wat te doen in Chicago in de winter: beste cafés, historische gebouwen en meer voor tips over eten, cultuur en plekken die de stad warm houden in de kou.
