Zet het volgende nummer op: Alborada van Gabriela Lena Frank
Wat je hoort als je cultuur wil, maar geen zin hebt in regeltjes. Don Quichot, DJ Henk en een borrelplank lopen hier muzikaal in en uit zonder dat je denkt: huh?
Waarom je niet altijd een club in hoeft voor een goeie avond
Blog 47
Je zit op een houten terras aan het IJ, glas wijn in de hand. Bij je ticket had je al een borrelplankje aangevinkt – livemuziek inbegrepen. Strijkkwartet, buiten. Je bent bij het Muziekgebouw aan ’t IJ.
Misschien ken je het alleen van naam, of ben je er weleens langsgefietst onderweg naar de pont. Zo’n modern gebouw met veel glas, strak getekend. Binnen is het ruim en stil, buiten – op het vlonderterras – hangt een andere energie: zomers en ongedwongen.
Wat is het Muziekgebouw aan ’t IJ eigenlijk?
Het Muziekgebouw werd in 2005 geopend en is sindsdien de plek in Nederland voor nieuwe en eigentijdse muziek. Variërend van hedendaagse componisten tot jonge makers en alles wat niet direct in een genre past – in een setting die niet elitair aanvoelt.
Het gebouw is ontworpen door het Deense bureau 3XN, bekend om lichte, uitnodigende architectuur. En ja, dat merk je – zelfs als je geen idee hebt wie Schubert of Sjostakovitsj zijn.
Een Spaans strijkkwartet en een borrelplank
Op zomeravonden verplaatst het concert zich naar buiten. Links zitten gasten met een borrelplank, rechts mensen die genieten van een tweegangendiner. Het publiek is gemengd: toeristen, cultuurkenners, dertigers met sneakers, vijftigers in linnen jasjes.
Je loopt het terras op, kiest een tafeltje en bestelt je drankje. Niet veel later komt de ober met je aperitief en de hapjes. Hij knikt vriendelijk en zet de houten plank neer: Spaanse worst, olijven, kleine gefrituurde hapjes, geroosterd brood en smeersels waarvan je alleen de helft onthoudt.
Een muzikaal portret van Don Quichot
Vanavond speelt Cuarteto Iberia, een Spaans strijkkwartet dat klassieke muziek mixt met Zuid-Amerikaanse invloeden. De muziek voelt toegankelijk. Misschien omdat je buiten zit. Misschien ook omdat niemand opkijkt als je je glas pakt. Het publiek luistert ongedwongen naar de klassieke klanken.
Het concert voelt als een vertelling in twee delen. In het eerste deel herken je iets van Don Quichot: absurd, ritmisch, opgejaagd. De stukken van Gabriela Lena Frank en Mateo Flecha balanceren tussen grappen en ernst. Soms lijkt het alsof de musici elkaar uitdagen – een korte blik, een glimlach – en dan schakelen ze opeens over naar zang.
In het tweede deel verandert de sfeer. Sjostakovitsj klinkt als een echo van Don Quichotes tragische kant. De held die zichzelf verliest in zijn idealen. De stilte tussen wat je wilt en wat haalbaar is. Je hoeft het verhaal niet te kennen om het contrast te voelen: lucht tegenover zwaarte, chaos tegenover controle. Net als bij Don Quichot zit je ergens tussen droom en werkelijkheid.
DJ Henk als toegift bij zonsondergang
Na afloop is het niet meteen klaar. Terwijl het kwartet het podium verlaat, neemt DJ Henk rustig zijn plek in. Franse chansons, lichte pianomelodieën en hier en daar een klassieke zanglijn.
Mensen blijven zitten. Tafels schuiven wat dichter naar elkaar toe. En zo sluit je de dag af met een goed gesprek en nog een laatste slok wijn, terwijl een roeibootje als silhouet over het IJ glijdt en de zon langzaam achter de A’DAM Toren verdwijnt.
Terrasconcerten in Amsterdam deze zomer
De terrasconcerten zijn onderdeel van een zomerserie die het Muziekgebouw elk jaar organiseert. Vijf weekenden lang kun je op vrijdag, zaterdag en zondag terecht voor muziek in de buitenlucht.
Het programma is breed: strijkkwartetten, wereldmuziek, hedendaagse componisten en af en toe iets dat nergens bij hoort. Je hoeft er niets van te weten – nieuwsgierigheid is genoeg.
Waarom dit je volgende avondje uit kan zijn
Als je op zoek bent naar een plek in Amsterdam waar cultuur niet voelt als een verplichting, dan is dit het. Je hoeft niet op het juiste moment te klappen, niet te fluisteren of rechtop te zitten. Geen regels waar je aan moet voldoen. Je hoeft alleen maar te gaan zitten en luisteren. En dat maakt het precies goed zoals het is.
Fun facts over het Muziekgebouw aan ’t IJ
1. Het gebouw heeft een zwevend balkon
De grote zaal heeft een balkon dat niet op pilaren rust, maar zweeft. Daardoor is de akoestiek optimaal en voelt de ruimte verrassend licht.
2. Er zit een concertvleugel in de muur verstopt
In de grote zaal is een speciaal liftsysteem ingebouwd waarmee een concertvleugel in één beweging van achter de coulissen het podium op schuift.
3. Je kunt er met je sloep aanmeren
Achter het gebouw zit een aanlegsteiger. Dus: concertbezoek per boot? Helemaal toegestaan. Alleen zelf even goed aanleggen.
4. De vloer van de foyer is van rubber
De zwarte vloer in de glazen foyer is gemaakt van gerecycled rubber. Dat dempt het geluid en geeft een bijzondere zachte tred: handig als je op hakken komt.
5. Er is een miniatuurversie in Legoland Denemarken
Omdat het gebouw is ontworpen door het Deense bureau 3XN, staat er in Legoland Billund een schaalmodel van het Muziekgebouw aan ’t IJ. Compleet met glazen gevel en uitzicht op het water.
What’s next?
Als je deze zomer nog even iets nieuws wil proeven zonder de stad te verlaten: dit is je teken. Terrasmuziek, wijn, uitzicht – meer heb je soms niet nodig.
Zin om nog even verder te lezen? Check dan de vorige blog over Los Angeles, vol tips voor een jetlagvrije city escape.
Of duik in de laatste crewlife-column: Jetlaggym: over slapen, sporten en je weg terugvinden in de gym als je lijf nog in een andere tijdzone is.
En over twee weken neem ik je mee naar de San Blas-eilanden. Denk turquoise water, palmbomen en het soort stilte dat zelfs je telefoon loslaat: San Blas zonder massatoerisme, in het vrije land van de Guna.
Tot dan!
