Soms weet je het al in het eerste uur van de vlucht.
Vandaag wordt het er zo één.

Een speciale glutenvrije maaltijd is niet aan boord. De keuze is op voordat rij 32 aan de beurt is. Een passagier moppert omdat hij geen vegetarische optie meer heeft. Wanneer je nog bezig bent de schade op te lossen bij rij 27, gooit iemand per ongeluk andermans koffie over zijn broek.

En terwijl je heen en weer rent tussen de galley en de trolley, roept iemand:
“Do you know what this light is for?”
En wijst naar het blauwe passagierslampje dat boven zijn hoofd brandt.

Je blijft beleefd, natuurlijk.
Je haalt je schouders op.
Je lacht. Luistert. Oplossing. Servetje. Compensatie.

Maar soms…
verbaast het me hoe sommige opmerkingen me nog steeds kunnen raken.

En net als ik denk: ik ga achterin vijf seconden mijn hoofd in het koelvak steken,
kijkt een man me geamuseerd aan vanuit zijn stoel:
“Lady, you got fairy dust.”

En ineens zie ik het. Ik begrijp wat hij bedoelt.

Dit is inderdaad wat we aan boord doen.
Hoe een collega een extra brownie brengt naar de passagier die er geen genoeg van kreeg.
Hoe iemand een baby vasthoudt terwijl de alleenreizende ouder naar het toilet gaat.
De glimlach en het hartje tussen duim en wijsvinger in het gangpad naar elkaar.
Even helpen, zonder woorden.

En niet alleen in het vliegtuig.
Soms zie ik het op straat. In een glimlach. In hoe iemand luistert.
Het zit in kleine gebaren.

Dat beetje onzichtbare stof dat mensen verspreiden,
zonder dat ze het zelf doorhebben.

Dat stukje magie dat ons allemaal net iets meer mens maakt.

Dank u wel, meneer op 24G. Dankzij u zie ik het nu overal.
En het maakt me blij.
Voor mij blijft het uw fairy dust.

Altijd een beetje van u.