Column Column
De feestdagenloterij
Over de feestdagenloterij van cabincrew met de feestdagen, en het jaar dat de bezorger op de scooter aanbelt terwijl je zelf op de bank zit. About the holiday lottery for cabin crew, and the year the scooter delivery guy rings the bell while you sit on the couch yourself.
‘Ben jij thuis of moet je vliegen?’
Het is kerstavond en ik hoef nergens heen. Ik zit met mijn benen opgetrokken op de bank, een rode fleecedeken met kerstmotief over me heen en een lege tafel voor me.
In de luchtvaart zijn de feestdagen overzichtelijk geregeld: het ene jaar werk je, het volgende ben je vrij. Wat onvoorspelbaar blijft, is de uitkomst van de feestdagenloterij: waar je bent en met wie je Kerst viert.
Wat onvoorspelbaar blijft, is de uitkomst van de feestdagenloterij: waar je bent en met wie je Kerst viert.
De rode lippenstift en het blauwe pak heb ik dit jaar ingeruild voor een oversized joggingbroek en een veel te grote trui. Ergens rijdt een tiener op een scooter met afhaalbakjes in zijn bezorgbox.
Op Instagram verschijnt het klassieke beeld: een klein meisje, een man in uniform, de woorden eronder: mijn papa is niet thuis om anderen naar huis te brengen. Ik herken het format en swipe verder.
Die loterij heeft me bijzondere momenten gegeven. Kerstbrunches in Kaapstad, dansend in een congalijn met hotelstaff. Oud-en-nieuwvluchten waar we achter in de galley, onder een meegebrachte discobal, ABBA’s Happy New Year playbackten, terwijl de cabine sliep.
En dan zijn er de andere avonden. Een kale hotellobby’s met TL-licht, iedereen in jeans en ik in mijn glitterjurk. We zaten tegenover elkaar op een rechte bank met glas water in de hand. Het leek meer op een wachtruimte dan op Kerst.
“Ben jij thuis met de feestdagen of moet je vliegen?” is de standaardvraag vanaf begin december. Wie met de echte Kerstdagen weg is, schuift Kerst thuis gewoon op. De 19e. De 27ste. Ergens staat er wel een kerststol klaar.
Als de bel gaat, schuif ik mijn dekentje opzij en loop naar de deur. Santa op twee wielen, een witte papieren tas in zijn hand en rode wangen. Ik geef hem fooi en hij glimlacht kort, draait zich om en verdwijnt de regen in.
Dit jaar vliegt J. Ik zit met mijn dochter op de bank met sushi. We trekken de rode fleece deken weer omhoog. Buiten spurt de scooter weg. Binnen drukken we op play.
‘Are you home or do you have to fly?’
It’s Christmas Eve and I don’t have to go anywhere. I sit on the couch with my legs pulled up, a red fleece blanket with a Christmas print over me and an empty table in front of me.
In aviation, the holidays are neatly arranged: one year you work, the next you’re off. What stays unpredictable is the outcome of the holiday lottery: where you are and who you spend Christmas with.
What stays unpredictable is the outcome of the holiday lottery: where you are and who you spend Christmas with.
The red lipstick and the blue suit I traded this year for an oversized jogger and a way-too-big sweater. Somewhere a teenager rides a scooter with takeaway boxes in his delivery box.
On Instagram the classic image appears: a small girl, a man in uniform, the words underneath: my dad isn’t home to bring others home. I recognise the format and swipe on.
That lottery has given me remarkable moments. Christmas brunches in Cape Town, dancing in a conga line with hotel staff. New Year’s Eve flights where we lip-synced ABBA’s Happy New Year in the back galley, under a disco ball we brought along, while the cabin slept.
And then there are the other evenings. A bare hotel lobby with fluorescent light, everyone in jeans and me in my sparkly dress. We sat across from each other on a straight bench with a glass of water in hand. It looked more like a waiting room than Christmas.
“Are you home for the holidays or do you have to fly?” is the standard question from early December. Whoever’s away on the actual Christmas days simply shifts Christmas at home. The 19th. The 27th. Somewhere a Christmas stollen is always waiting.
When the bell rings, I push my blanket aside and walk to the door. Santa on two wheels, a white paper bag in his hand and red cheeks. I tip him and he smiles briefly, turns around and disappears into the rain.
This year J flies. I sit on the couch with my daughter, with sushi. We pull the red fleece blanket back up. Outside, the scooter speeds away. Inside, we hit play.
Meer crewlife
Over Elle
Elle Verbeek is reisjournalist en purser bij KLM. Ze schrijft columns en reisverhalen, deels voor eigen platform, deels voor Nederlandse magazines. Op Ellevie Travels deelt ze reisreportages van de bestemmingen waar ze naartoe vliegt of waar ze zelf naartoe reist.
More crew life
About Elle
Elle Verbeek is a travel journalist and KLM purser. She writes columns and travel stories, partly for her own platform, partly for Dutch magazines. On Ellevie Travels she shares reportage from the destinations she flies to or travels to on her own.