Column Column
Column: tussen de jus en jetlag
Acht dagen in een bubbel met dezelfde crew, gesprekken die dieper gaan dan je verwacht en dan opeens weer alleen thuis. Over de vreemde intimiteit van een vliegtuiggangpad en hoe soms een blik meer zegt dan een tot snel. Eight days inside a bubble with the same crew, conversations that go deeper than you expect and then suddenly home alone again. About the strange intimacy of an airplane aisle and how a look sometimes says more than a see you soon.
“Ik ga lieverd.” “Hou van jou, hè?” “Tot vannacht ergens.” Nog snel een hartje, een inside joke, een emoji met wallen onder de ogen. Dan stijg je op, en vanaf dat moment zit je erin: de bubbel. Drie, soms vijf, soms acht dagen onderweg, één crew, je deelt het gangpad, de grappen, de ontbijtjes die nooit helemaal goed smaken op die tijdstippen.
Tussen de jus en de jetlag
En dan, tussen de jus en de jetlag, komen de gesprekken. Eerlijk, recht uit het hart, over zorgen, over keuzes, over iemand missen die thuis op je wacht. Je luistert. Je leeft heel even samen met iemand die je een week geleden nog niet kende, en dat voelt vertrouwder dan het zou moeten.
“En dan tussen de jus en jetlag komen de gesprekken, eerlijk en recht uit het hart.”
Trolley in de hand, oog op de uitgang
Vijf dagen later sta je achter immigratie, trolley in de hand, oog op de uitgang. Iedereen weer onderweg naar thuis. “Doeei hè.” “Tot snel.” Maar soms weet je het meteen: dit was geen tot snel. Soms heeft iemand iets gedeeld en dat stukje blijft bij je, een verhaal dat raakt, iets waar je nog dagen aan terugdenkt tussen twee vluchten door.
Ik wil iets zeggen, sterkte, ik denk aan je, laat iets weten als het niet goed gaat. Maar het blijft vaak bij een blik, een korte knuffel bij de gate, en dat is dan ook precies genoeg. Soms is een vlucht maar een vlucht. En soms is het net iets meer, een paar dagen waarin ik iemand beter ken dan mensen die ik al jaren spreek.
Weer thuis, weer alleen
Thuis pak ik de sleutel uit mijn tas, gooi de trolley in de hoek en de stilte staat me op te wachten na dagen van herrie en gelach. Het bed voelt anders zonder het geroezemoes van de crew twee kamers verderop. Ik check mijn telefoon, één berichtje van iemand uit de crew, een grapje over de laatste vlucht.
Buiten valt de avond, en ergens op een ander continent stapt diezelfde collega net haar eigen huis binnen, trolley nog aan haar hand, sleutel al zoekend in haar zak.
“I’m off, love.” “Love you, okay?” “Talk tonight sometime.” A quick heart, an inside joke, an emoji with tired eyes. Then you take off, and from that moment you are inside it: the bubble. Three, sometimes five, sometimes eight days on the road, one crew, you share the aisle, the jokes, the breakfasts that never quite taste right at that hour.
Between the juice and the jetlag
And then, between the juice and the jetlag, the conversations start. Honest, straight from the heart, about worries, about choices, about missing someone waiting for you at home. You listen. For a little while you live alongside someone you did not know a week ago, and it feels more familiar than it probably should.
“And then between the juice and the jetlag, the conversations start, honest and straight from the heart.”
Trolley in hand, eyes on the exit
Five days later you stand behind immigration, trolley in hand, eyes on the exit. Everyone heading home again. “Bye then.” “See you soon.” But sometimes you know right away: this was not a see you soon. Sometimes someone shared something and it stays with you, a story that lingers for days between two flights.
I want to say something, take care, I’m thinking of you, let me know if things get hard. But it usually stays at a look, a quick hug at the gate, and somehow that turns out to be exactly enough. Sometimes a flight is just a flight. And sometimes it is a little more, a few days where I know someone better than people I have known for years.
Home again, alone again
At home I pull the key from my bag, drop the trolley in the corner and the silence is waiting for me after days of noise and laughter. The bed feels different without the crew murmuring two rooms over. I check my phone, one message from someone on the crew, a joke about the last flight.
Outside, evening falls, and somewhere on another continent that same colleague is stepping into her own home, trolley still in hand, key already searching for the lock.
Meer crewlife
Over Elle
Elle Verbeek is reisjournalist en purser bij KLM. Ze schrijft columns en reisverhalen, deels voor eigen platform, deels voor Nederlandse magazines. Op Ellevie Travels deelt ze reisreportages van de bestemmingen waar ze naartoe vliegt of waar ze zelf naartoe reist.
More crew life
About Elle
Elle Verbeek is a travel journalist and KLM purser. She writes columns and travel stories, partly for her own platform, partly for Dutch magazines. On Ellevie Travels she shares reportage from the destinations she flies to or travels to on her own.