Column Column
De cereal aisle en ik
Tussen de cornflakes bij Target, met een maag die nog boven de Atlantische Oceaan hangt, grijpt mijn hand automatisch naar dezelfde oranje-witte zakjes crackers. Achtduizend kilometer voor iets dat op een Nederlandse keukentafel moet landen. Standing among the cornflakes at Target, my stomach still somewhere over the Atlantic, my hand reaches automatically for the same orange and white bag of crackers. Five thousand miles for something that has to land on a Dutch kitchen table.
Mijn lichaam denkt dat het drie uur ’s nachts is. Target denkt dat het twee uur ’s middags is. Ik sta tussen de cornflakes met een maag die nog ergens boven de Atlantische Oceaan hangt en hersenen die simpelweg hebben opgegeven. Pumpkin spice overal waar je kijkt, collageenpoeder dat eeuwige jeugd belooft, tandpasta die wonderbaarlijk alle tandsteen wegwerkt. Een winkelmedewerker vraagt of ik hulp nodig heb en ik antwoord ja voordat ik goed heb nagedacht over waarmee precies, waarna we allebei een beetje ongemakkelijk staan te lachen tussen de schappen.
“Even zitten we weer samen op de bank, drie paar handen in dezelfde kom.”
De automatische piloot
Ik pak iets, leg het terug, pak het weer. Een robot die zijn eigen route niet meer kent. Voor de Goldfish crackers sta ik stil, oranje-witte zakjes in rijen torenhoog opgestapeld. Mijn dochters zijn twintig en tweeentwintig inmiddels, maar mijn hand grijpt automatisch naar het schap, alsof mijn lichaam een geheugen heeft dat losstaat van kalenders.
De trui van Target voelt zacht onder mijn vingers. Perfecte kleur, denk ik met mijn jetlagbrein dat op dit soort momenten niet te vertrouwen is. Thuis blijkt het een tienerpyjama. De vitaminepillen voor mijn moeder verdwijnen ondertussen ook al in mijn kar, die moeten mee, dat weet ik tenminste nog zeker. Verderop staat een stapel handdoeken in een kleur die ik normaal nooit zou kiezen, maar die nu, in dit licht, met dit brein, plotseling onweerstaanbaar oogt.
Hetzelfde ritueel, andere breedtegraad
Overal ter wereld herhaalt zich iets dat op dit exact hetzelfde lijkt. In Rio sjouw ik een zware tas vol slippers door een museum terwijl mijn schouder protesteert bij elke stap. In Zuid-Afrika wikkel ik flessen wijn extra voorzichtig tussen mijn kleren. In Kenia koop ik koffie omdat collega’s zweren dat die daar echt anders smaakt. Steeds verzamel ik kleine stukjes van de plek waar ik ben, om ze mee naar huis te nemen. En ik neem de plek ook mee in mijn hoofd, om op een avond als deze weer terug te kunnen. Soms is dat een geur, soms een liedje op de radio van een taxi, soms simpelweg het geluid van een taal die ik niet spreek maar wel herken.
Mijn kast hangt inmiddels vol bewijs dat jetlag en een creditcard een gevaarlijke combinatie vormen. Toch blijf ik die crackers kopen, keer op keer, zonder enige twijfel bij het afrekenen.
Acht duizend kilometer voor een zakje
Want soms is liefde precies dat: een oranje-wit zakje dat de halve wereld overvliegt om op een Nederlandse keukentafel te landen. Mijn dochters zullen het waarschijnlijk niet eens merken tussen de andere boodschappen. Ik wel. Ik zie het zakje al liggen, tussen de melk en het brood, wachtend tot iemand het openscheurt zonder erbij stil te staan waar het vandaan komt.
My body thinks it is three in the morning. Target thinks it is two in the afternoon. I stand among the cornflakes with a stomach still hovering somewhere over the Atlantic and a brain that has simply given up. Pumpkin spice everywhere you look, collagen powder promising eternal youth, toothpaste that miraculously erases every trace of tartar. A store employee asks if I need help and I say yes before I have figured out with what exactly, and we both stand there laughing a little awkwardly between the shelves.
“For a moment we sit together on the couch again, three pairs of hands in the same bowl.”
Autopilot mode
I pick something up, put it back, pick it up again. A robot that no longer knows its own route. I stop in front of the Goldfish crackers, orange and white bags stacked in towering rows. My daughters are twenty and twenty two now, but my hand still reaches for the shelf on its own, as if my body keeps a memory that has nothing to do with calendars.
The Target sweater feels soft under my fingers. Perfect color, my jetlagged brain decides, though it cannot be trusted at moments like this. At home it turns out to be a teenager’s pajama top. My mother’s vitamins slide into the cart too, without much thought, those have to come along, that much I am still sure of. Further down sits a stack of towels in a color I would never normally pick, yet right now, in this light, with this brain, it suddenly looks irresistible.
Same ritual, different latitude
Somewhere else in the world, the exact same thing keeps repeating itself. In Rio I haul a heavy bag full of flip flops through a museum while my shoulder protests with every step. In South Africa I wrap bottles of wine carefully between my clothes. In Kenya I buy coffee because colleagues swear it tastes different there. Each time I gather small pieces of the place I am in, to bring them home. And I carry the place home in my head too, so I can return to it on a night exactly like this one. Sometimes that is a smell, sometimes a song on a taxi radio, sometimes simply the sound of a language I do not speak but still recognize.
My closet now holds enough evidence that jetlag and a credit card make a dangerous combination. Still, I keep buying those crackers, every single time, without a moment’s hesitation at checkout.
Five thousand miles for a bag
Because sometimes love is exactly that: an orange and white bag that flies halfway around the world to land on a Dutch kitchen table. My daughters probably will not even notice it among the other groceries. I will. I already see it sitting there, between the milk and the bread, waiting for someone to tear it open without pausing to think where it came from.
Meer crewlife
Over Elle
Elle Verbeek is reisjournalist en purser bij KLM. Ze schrijft columns en reisverhalen, deels voor eigen platform, deels voor Nederlandse magazines. Op Ellevie Travels deelt ze reisreportages van de bestemmingen waar ze naartoe vliegt of waar ze zelf naartoe reist.
More crew life
About Elle
Elle Verbeek is a travel journalist and KLM purser. She writes columns and travel stories, partly for her own platform, partly for Dutch magazines. On Ellevie Travels she shares reportage from the destinations she flies to or travels to on her own.