Column Column
De melk is zuur en ik ook een beetje
M'n batterij is leeg en er hangt nog vliegtuiglucht in m'n haar. Over de vraag die ik steeds krijg, het wennen aan versnippering na een lange vlucht en die zure melk die ik morgen wel weer vervang. My battery is empty and there is still airplane air stuck in my hair. About the question I keep getting, getting used to fragmentation after a long flight and that sour milk I will replace tomorrow.
M’n batterij is leeg, m’n bed roept en m’n lijf gelooft nog heilig in min acht. Er hangt vliegtuiglucht in m’n haar. En in m’n uniform.
De vraag die ik krijg
Een passagier vroeg laatst of ik dit werk niet zwaar vond. “Al dat vliegen, altijd maar weg.” Ik glimlachte en zei iets over avontuur, met mensen werken en de wereld zien. De waarheid staat hier: in deze keuken, bij dit zure melkpak, met dit groene brood.
Wennen aan de versnippering
Het moeilijkste aan reizen is niet het weggaan. Het is weer wennen aan de versnippering, aan het schakelen tussen werelden die elk iets anders van je vragen. Steeds opnieuw beginnen waar je gebleven was.
Tussen die vier muren waar de tijd gewoon doorging zonder jou. De was, het gras en de mensen die alweer verder zijn. Alsof je niet net Mexico-stad achter je hebt gelaten. En je alweer overal achteraan rent.
De waarheid staat hier: in deze keuken, bij dit zure melkpak, met dit groene brood.
Het geheugen dat achterloopt
Iemand vroeg me ooit hoe ik onthoud in welk land ik ben. Ik lachte, want soms weet ik dat pas als ik het uniform aantrek en de naam van de bestemming op mijn rooster lees. De dagen lopen in elkaar over, vliegen doet dat met je gevoel voor tijd. Elke stad krijgt haar eigen geur, geluid, gewoonte. En toch vermengen ze zich zodra ik weer thuis op de bank zit.
Wat blijft liggen
Op de bank ligt nog een stapel post die ik voor vertrek niet heb opengemaakt. Op mijn telefoon staan berichten van vriendinnen die iets leuks willen afspreken, van weken terug al. Ik lees ze, denk ja leuk, en laat mijn telefoon dan toch weer zakken. Niet vandaag. Misschien morgen, als de kater van deze vlucht wat is gezakt en ik weer normaal kan praten zonder halverwege een zin in slaap te vallen.
M’n lichaam zit nog in een ander tijdvak en dat vertaalt zich in alles. Ik eet op tijden die hier niemand normaal vindt. Ik ben klaarwakker als de rest van de straat allang slaapt en juist doodmoe als iedereen weer aan het werk gaat. Het duurt altijd een paar dagen voor mijn lijf besluit dat het hier weer thuis is.
Morgen koop ik nieuwe
Ik loop nog een keer naar de koelkast en ruik aan de melk. Nog steeds zuur.
Morgen koop ik wel nieuwe.
En overmorgen, als ik weer een beetje hier ben, geef ik die plant water.
Misschien.
My battery is empty, my bed is calling and my body still firmly believes it is minus eight hours. There is airplane air stuck in my hair. And in my uniform.
The question I get
A passenger asked me the other day if this work was not exhausting. “All that flying, always gone.” I smiled and said something about adventure, working with people and seeing the world. The truth stands here, in this kitchen, next to this sour carton of milk, with this green bread.
Getting used to the fragmentation
The hardest part of traveling is not the leaving. It is getting used to the fragmentation again, switching between worlds that each demand something different from you. Starting over again and again exactly where you left off.
Between these four walls where time simply kept going without you. The laundry, the grass and the people who have already moved on. As if you had not just left Mexico City behind you. And you are already running to catch up on everything.
The truth stands here, in this kitchen, next to this sour carton of milk, with this green bread.
A memory that lags behind
Someone once asked me how I keep track of which country I am in. I laughed, because sometimes I only find out once I put on the uniform and read the destination on my schedule. The days blur into each other, flying does that to your sense of time. Every city gets its own smell, sound, habit. And yet they all blend together the moment I am back home on the couch.
What is left waiting
On the couch there is still a stack of mail I never opened before leaving. My phone has messages from friends who want to make plans, some from weeks ago already. I read them, think that sounds nice, and let my phone drop again anyway. Not today. Maybe tomorrow, once the hangover from this flight has faded a bit and I can talk normally again without falling asleep halfway through a sentence.
My body is still stuck in a different time zone and that shows up in everything. I eat at hours nobody around here considers normal. I am wide awake when the rest of the street has long gone to sleep, and dead tired exactly when everyone else heads back to work. It always takes a few days before my body decides it is home again.
Tomorrow I will buy new
I walk to the fridge one more time and smell the milk. Still sour.
Tomorrow I will buy new.
And the day after, once I am a bit more here again, I will water that plant.
Maybe.
Meer crewlife
Over Elle
Elle Verbeek is reisjournalist en purser bij KLM. Ze schrijft columns en reisverhalen, deels voor eigen platform, deels voor Nederlandse magazines. Op Ellevie Travels deelt ze reisreportages van de bestemmingen waar ze naartoe vliegt of waar ze zelf naartoe reist.
More crew life
About Elle
Elle Verbeek is a travel journalist and KLM purser. She writes columns and travel stories, partly for her own platform, partly for Dutch magazines. On Ellevie Travels she shares reportage from the destinations she flies to or travels to on her own.