Column Column
Echt werk zoeken?
Mijn spaarvarken zou barsten als ik een euro kreeg voor elke keer dat iemand vraagt wanneer ik nou eens echt werk ga zoeken. Over ikigai, waarom ik na 26 jaar nog steeds in dat vliegtuig stap en wat aandacht voor een ander met me doet. My piggy bank would be bursting if I got a euro every time someone asks when I will finally get a real job. About ikigai, why I still step onto that plane after 26 years and what paying attention to someone else does to me.
Mijn spaarvarken zou inmiddels barsten als ik een euro kreeg voor elke keer dat iemand dit vroeg: “wanneer ga je nou eens echt werk zoeken?”
De klassieker
Of deze klassieker: “Ik vlieg net zo vaak als jij, maar ik heb er tenminste nog een echte baan naast.” Ik lach dan maar een beetje. Wimpel het weg. Want uitleggen, of erger nog, jezelf verdedigen, heeft geen zin bij mensen die al besloten hebben dat je leven een grote fout is.
Kijk, op het eerste gezicht lijkt mijn werk simpel. En soms is het dat ook. Beetje lopen, beetje serveren, beetje glimlachen. Maar dat is niet waar het om draait. Tenminste, niet voor mij.
Vier cirkeltjes die overlappen
Ik las ooit over ikigai, een Japanse filosofie waarbij vier dingen samenkomen: wat je graag doet, waar je goed in bent, wat de wereld nodig heeft en waar je voor betaald wordt. Als die vier cirkeltjes elkaar overlappen, zit je goed.
En ik dacht: ja, misschien is dat waarom ik na 26 jaar nog steeds in dat vliegtuig stap. Want ik hou van onderweg zijn. Maar nog meer van wat er onderweg gebeurt.
Ik hou van onderweg zijn. Maar nog meer van wat er onderweg gebeurt.
Wat maakt dat iemand geraakt wordt
Gedrag fascineert me sinds ik klein ben. Wat maakt dat iemand geraakt wordt? Hoe gedragen mensen zich als ze moe zijn, bang, opgelucht, verliefd of gewoon heel erg moeten plassen maar het gordel-om-lampje nog aan staat?
In een vliegtuig draait het gewoon allemaal om aandacht voor een ander. Het is geen loopbaan met bonusstructuur, dat klopt. Ik word geen CEO van een startup die zoveel per maand verdient. Maar ik hoef ook nergens anders te zijn.
Wat ze niet zien
Wat mensen zich vaak niet realiseren, is hoeveel er gebeurt onder de oppervlakte van een simpele vraag als “wilt u koffie of thee”. Op dat moment lees ik ook hoe iemand die dag heeft. Of hij net een moeilijk gesprek achter de rug heeft. Of ze bang is om te vliegen en dat probeert te verbergen. Of hij zenuwachtig is voor een sollicitatiegesprek aan de andere kant.
Niemand vraagt daar 26 jaar geleden naar op mijn sollicitatiegesprek. Toen ging het over talen spreken en representatief overkomen. Maar het echte werk, het werk dat ik nu nog steeds elke vlucht opnieuw doe, leerde ik pas aan boord. Van passagiers, van collega’s, van duizenden kleine momenten die niemand aan de gate ziet.
Ik vond mijn ikigai.
My piggy bank would be bursting by now if I got a euro every time someone asked me this: “when are you finally going to get a real job?”
The classic
Or this classic one: “I fly just as often as you, but at least I still have a real job on the side.” I just laugh a little. Brush it off. Because explaining, or worse, defending yourself, is pointless with people who have already decided your life is one big mistake.
Look, at first glance my work seems simple. And sometimes it is. A bit of walking, a bit of serving, a bit of smiling. But that is not what it is about. At least, not for me.
Four circles that overlap
I once read about ikigai, a Japanese philosophy where four things come together: what you love doing, what you are good at, what the world needs and what you get paid for. When those four circles overlap, you are in a good place.
And I thought, yes, maybe that is why after 26 years I still step onto that plane. Because I love being on the move. But even more, I love what happens along the way.
I love being on the move. But even more, I love what happens along the way.
What makes someone tick
Behavior has fascinated me since I was a kid. What makes someone truly moved by something? How do people act when they are tired, scared, relieved, in love, or simply desperate to pee while the seatbelt sign is still on?
On a plane it all comes down to paying attention to someone else. It is not a career with a bonus structure, that is true. I am not going to become the CEO of some startup pulling in a huge salary. But I do not need to be anywhere else either.
What they do not see
What people often do not realize is how much happens beneath the surface of a simple question like “coffee or tea”. In that moment I am also reading how someone’s day has gone. Whether he just came out of a difficult conversation. Whether she is scared of flying and trying to hide it. Whether he is nervous about a job interview waiting on the other side.
Nobody asked me about any of that 26 years ago in my job interview. Back then it was about speaking languages and looking presentable. But the real work, the work I still do on every single flight, I only learned on board. From passengers, from colleagues, from thousands of small moments nobody sees at the gate.
I found my ikigai.
Meer crewlife
Over Elle
Elle Verbeek is reisjournalist en purser bij KLM. Ze schrijft columns en reisverhalen, deels voor eigen platform, deels voor Nederlandse magazines. Op Ellevie Travels deelt ze reisreportages van de bestemmingen waar ze naartoe vliegt of waar ze zelf naartoe reist.
More crew life
About Elle
Elle Verbeek is a travel journalist and KLM purser. She writes columns and travel stories, partly for her own platform, partly for Dutch magazines. On Ellevie Travels she shares reportage from the destinations she flies to or travels to on her own.