Column Column
Hoe geef ik iemand terug wat een ander van haar afnam?
Een huilende collega, een opmerking die te hard aankwam en een zwangere vrouw in 42D die drie uur eerder alles vertelde over wie deze vrouw echt is. Over hoe je iemand teruggeeft wat een ander achteloos afnam. A colleague in tears, a remark that landed too hard and a pregnant woman in 42D who three hours earlier revealed everything about who this woman really is. On how you give someone back what another person carelessly took away.
Ze kijkt op. Haar ogen zijn rood. “Een collega van mijn vorige vlucht zei dat sommige mensen voor dit werk gemaakt zijn, zoals hij, en dat je dan mensen hebt zoals ik. Die het niet hebben.” Ik hoor even alleen het gezoem van de motoren. Mijn mond valt open, maar er komt niets uit. Hoe kan iemand zoiets zomaar achteloos uitspreken?
Drie uur eerder
Ze veegt haar wangen droog. “Ik dacht even dat hij gelijk had,” zegt ze. Ik moet meteen denken aan drie uur eerder, toen ik haar bij de zwangere vrouw in 42D zag. Buikpijn, spanning op het gezicht van die vrouw. Mijn nieuwe collega hurkte naast haar stoel neer en stelde precieze vragen. Hoe ver ben je? Waar zit de pijn precies? Alsof ze in haar eigen praktijk zat en niet in een vliegtuig op tienduizend meter hoogte. Ik zag de spanning van het gezicht van die passagier afvallen. “Verloskundige,” zei ze toen ik ernaar vroeg. “Mijn vorige werk.”
Ik herinner me dat ik op dat moment dacht: dit is precies waarom ik nieuwe collega’s graag een tijdje observeer voor ik me een oordeel vorm. Wat op papier misschien onzeker overkomt, een eerste vlucht, een nieuwe rol, blijkt in de praktijk vaak iets heel anders. Zij wist niet dat ik het zag. Ze deed gewoon haar werk, rustig en precies, zonder dat er iemand op haar lette.
Wat ik haar wil laten zien
“Klopt het wat hij zei?” vraag ik haar nu. “Die zwangere vrouw in 42D vertrouwde je binnen dertig seconden. Had je die impact meteen al toen je als verloskundige begon?” Ik wil haar zeggen dat ze zulke opmerkingen moet laten voor wat ze zijn, dat ze zichzelf tijd mag geven om te groeien. Ik kijk haar aan.
“Aan welke eigenschappen gaat hij voorbij die jij hebt?” vraag ik. “Wie zou jij eerder meenemen?”
Ze kijkt op. Er schiet een glimlach over haar gezicht.
Het moment vervaagt
Een passagiersbelletje klinkt. We staan op. Stemmen vullen de cabine weer, iemand vraagt om water, iemand anders om een extra kussen. En ergens tussen de stoelen vervaagt het moment tussen ons, alsof het nooit heeft bestaan. Maar ik weet dat ik het niet vergeet: hoe snel één zin iemand kan breken, en hoe weinig woorden er nodig zijn om iemand weer overeind te helpen.
Ik denk er nog aan terwijl ik de trolley langs de rijen duw. Hoe makkelijk het is om iemand af te schrijven met een enkele opmerking, en hoe moeilijk het soms is om iemand daarna weer terug te geven wat je met die opmerking hebt afgenomen.
Later op de vlucht zie ik haar weer bij een andere passagier staan, ontspannen, alert, precies zoals eerder bij de zwangere vrouw. Niemand anders heeft het gesprek in de galley gehoord. Niemand anders weet wat die woorden van die collega met haar deden. Maar ik zie het verschil in haar schouders, iets rechter dan een uur geleden, en dat is voor mij genoeg om te weten dat het gesprek iets heeft losgemaakt. Soms is dat alles wat je kunt doen voor iemand: even naast haar staan, de juiste vraag stellen en wachten tot ze het zelf weer ziet.
She looks up. Her eyes are red. “A colleague from my last flight said some people are made for this job, like him, and then you have people like me. Who just don’t have it.” For a moment I only hear the hum of the engines. My mouth falls open, but nothing comes out. How can someone say something like that so carelessly?
Three hours earlier
She wipes her cheeks dry. “For a second I thought he was right,” she says. I immediately think back to three hours earlier, when I saw her with the pregnant woman in 42D. Stomach pain, tension on the woman’s face. My new colleague crouched down next to her seat and asked precise questions. How far along are you? Where exactly does it hurt? As if she were in her own practice and not on a plane at ten thousand meters. I watched the tension drain from that passenger’s face. “Midwife,” she told me when I asked. “My previous job.”
I remember thinking, right then, that this is exactly why I like to watch new colleagues for a while before forming an opinion. What might look uncertain on paper, a first flight, a new role, often turns out to be something else entirely in practice. She had no idea I was watching. She was simply doing her job, calm and precise, with nobody paying her any attention.
What I want her to see
“Was he right, though?” I ask her now. “That pregnant woman in 42D trusted you within thirty seconds. Did you have that kind of impact right away when you started as a midwife?” I want to tell her to let comments like that go, that she’s allowed to give herself time to grow. I look at her.
“What qualities does he overlook that you actually have?” I ask. “Who would you rather bring along on a flight?”
She looks up. A smile flickers across her face.
The moment fades
A call bell rings. We get up. Voices fill the cabin again, someone asks for water, someone else for an extra pillow. And somewhere between the seats, the moment between us fades, as if it never happened. But I know I won’t forget it, how quickly one sentence can break someone, and how few words it takes to help them stand up again.
I keep thinking about it as I push the trolley down the aisle. How easy it is to write someone off with a single remark, and how hard it can be to give someone back what you took away with that remark.
Later in the flight I see her standing with another passenger, relaxed, alert, just like she was with the pregnant woman earlier. Nobody else heard that conversation in the galley. Nobody else knows what that colleague’s words did to her. But I notice the difference in her shoulders, a little straighter than an hour before, and that’s enough for me to know something shifted. Sometimes that’s all you can do for someone: stand beside her for a moment, ask the right question and wait until she sees it for herself again.
Meer crewlife
Over Elle
Elle Verbeek is reisjournalist en purser bij KLM. Ze schrijft columns en reisverhalen, deels voor eigen platform, deels voor Nederlandse magazines. Op Ellevie Travels deelt ze reisreportages van de bestemmingen waar ze naartoe vliegt of waar ze zelf naartoe reist.
More crew life
About Elle
Elle Verbeek is a travel journalist and KLM purser. She writes columns and travel stories, partly for her own platform, partly for Dutch magazines. On Ellevie Travels she shares reportage from the destinations she flies to or travels to on her own.