Column Column
En voor het eerst wilde ik niet naar huis
Aan de andere kant van de wereld krijg ik het telefoontje dat ik altijd heb gevreesd. Mijn hond, mijn allerbeste maatje, gaat weg terwijl ik nog twee vluchten van huis ben. Ik huil in stilte en glimlach voor de passagiers. On the other side of the world I get the call I always dreaded. My dog, my very best friend, is leaving while I am still two flights from home. I cry in silence and smile for the passengers anyway.
Ze kan niet meer. Op tafel ligt ze stil, haar grote ogen staren me via het scherm aan. “Hee lieverd,” fluister ik, terwijl m’n duim zachtjes over het beeld glijdt. Ik vraag me af of ze me nog ziet. Of ze me nog herkent.
In mijn hotelkamer in Buenos Aires zit ik op de rand van het bed. Nog maar net van de hop-on-hop-offbus gestapt, halsoverkop de eerste Uber in. “Ben je er al?” verschijnt op mijn scherm.
Aan de andere kant van de wereld
Aan de andere kant van de wereld voel je je zo machteloos. Het belletje komt onverwacht. “We kunnen niet langer wachten,” zegt een zachte, vriendelijke vrouwenstem. En ik wil schreeuwen dat het nog niet mag. Dat ze nog niet mag gaan.
Een traan rolt over mijn wang. Ze was mijn allerbeste maatje, eindeloze energie op vier poten. Op haar rug tijdens het ontbijt, ’s avonds geklemd tegen mijn been op de bank. Tussendoor een zwart-witte schaduw die overal met me meeliep.
Ze was bij me in alles
Ze was bij me in alles. Op mijn bed na twee grote operaties, haar kop op mijn been alsof ze me bewaakte. Bij de revalidaties stond ze naast me, alsof elke stap van mij ook van haar was. En nu, op het moment dat ze mij nodig heeft, ben ik aan de andere kant van de wereld.
Weg zijn als het noodlot belt. Moeders, vaders, vrienden, geliefden, kinderen. Ziekte. Sterfte. Hoe vang je dat op wanneer je werk je zo ver van huis neemt? De bemanning vormt een vangnet: een hand op je arm, een schouder, een appje op het juiste moment.
Terug in uniform
En dan sta je weer in uniform. Heen en weer naar Santiago de Chili. Nog drie dagen tot thuis. Tijdens de landing voel ik het plots weer over mijn wangen glijden. Zoute tranen in stilte. Daarna glimlach je weer: “Veel plezier en wel thuis.”
Nog twee dagen. Ik zie haar ogen weer, het zwart dat eruit wegtrok, de leegte die bleef. Het beeld blijft terugkomen. Ik zie hondenpootjes in het beton, een station met haar nestnaam. In alles om me heen loopt ze met me mee.
De deur gaat open
En dan is het zover. Ik ben er bijna. Mijn man staat al buiten te wachten. Ik doe de deur open. En het is stil.
She cannot go on. She lies still on the table, her big eyes staring at me through the screen. “Hi sweetheart,” I whisper, my thumb sliding gently over the image. I wonder if she still sees me. If she still recognizes me.
In my hotel room in Buenos Aires I sit on the edge of the bed. Just off the hop-on hop-off bus, straight into the first Uber. “Are you there yet?” appears on my screen.
The other side of the world
On the other side of the world you feel so helpless. The call comes unexpectedly. “We can’t wait any longer,” says a soft, kind woman’s voice. And I want to scream that it isn’t allowed yet. That she isn’t allowed to go yet.
A tear rolls down my cheek. She was my very best friend, endless energy on four paws. On her back during breakfast, in the evening pressed against my leg on the couch. In between, a black and white shadow that followed me everywhere.
She was with me through everything
She was with me through everything. On my bed after two major surgeries, her head on my leg as if she were guarding me. Beside me at rehab, as if every step of mine was hers too. And now, at the moment she needs me, I am on the other side of the world.
Being away when fate calls. Mothers, fathers, friends, partners, children. Illness. Death. How do you deal with that when work takes you this far from home? The crew forms a safety net: a hand on your arm, a shoulder, a message at the right moment.
Back in uniform
And then you’re back in uniform. Back and forth to Santiago de Chile. Three more days until home. During the landing I feel it slide down my cheeks again. Salty tears in silence. Then you smile again: “Enjoy your stay and safe travels.”
Two more days. I see her eyes again, the black that drained away, the emptiness that stayed. The image keeps coming back. I see dog paw prints in the concrete, a station with her litter name. In everything around me, she walks with me.
The door opens
And then it’s time. I’m almost there. My husband is already waiting outside. I open the door. And it is silent.
Meer crewlife
Over Elle
Elle Verbeek is reisjournalist en purser bij KLM. Ze schrijft columns en reisverhalen, deels voor eigen platform, deels voor Nederlandse magazines. Op Ellevie Travels deelt ze reisreportages van de bestemmingen waar ze naartoe vliegt of waar ze zelf naartoe reist.
More crew life
About Elle
Elle Verbeek is a travel journalist and KLM purser. She writes columns and travel stories, partly for her own platform, partly for Dutch magazines. On Ellevie Travels she shares reportage from the destinations she flies to or travels to on her own.