Column Column
You got fairy dust
Een lastige vlucht met morrende passagiers en gemorste koffie, tot een man vanuit zijn stoel iets zegt wat alles verandert. Over onzichtbare vriendelijkheid en waarom ik het nu overal zie. A rough flight with grumbling passengers and spilled coffee, until a man in his seat says something that changes everything. On invisible kindness and why I now see it everywhere.
Sommige vluchten voelen zwaar vanaf de eerste minuut. Vandaag wordt het er zo één, en ik voel het al bij het instappen, in de manier waarop mensen hun tassen te hard in de bakken duwen.
De schade in rij 27
De speciale maaltijd is niet aan boord. De keuze is op voordat rij 32 aan de beurt is, en je ziet de teleurstelling al van drie stoelen verderop aankomen. Een passagier moppert omdat hij niet werd gevraagd, terwijl je nog bezig bent de schade op te lossen in rij 27, waar iemand per ongeluk andermans koffie over de dekens gooide. Servetjes, excuses, een nieuwe deken uit de kar achterin, en ondertussen wacht de rest van de cabine met opgetrokken wenkbrauwen.
En terwijl je heen en weer rent tussen de galley en de trolley, roept iemand: “Do you know what this light is for?” en wijst naar het blauwe passagierslampje dat boven zijn hoofd brandt. Je legt het voor de zoveelste keer die dag uit, met dezelfde glimlach als de vorige keer.
Fairy dust
Je blijft beleefd, natuurlijk. Je haalt je schouders op. Je lacht. Luistert. Oplossing. Servetje. Compensatie. Het is een ritme dat je in je slaap zou kunnen uitvoeren. Maar soms verbaast het me hoe sommige opmerkingen me nog steeds kunnen raken, ook na al die jaren, ook al weet ik dat het zelden persoonlijk is.
En net als ik denk dat ik achterin vijf seconden mijn hoofd in het koelvak wil steken, kijkt een man me geamuseerd aan vanuit zijn stoel: “Lady, you got fairy dust.” Ik blijf even stilstaan, mijn trolley half in de weg. En ineens zie ik het. Ik begrijp wat hij bedoelt.
“Lady, you got fairy dust.”
Wat ik aan boord zie
Dit is inderdaad wat ik aan boord zie gebeuren. Hoe een collega een extra brownie brengt naar de passagier die er geen genoeg van kreeg. Hoe iemand een baby vasthoudt terwijl de alleenreizende ouder naar het toilet gaat. De glimlach en het hartje tussen duim en wijsvinger die passagiers elkaar toesturen in het gangpad. Even helpen, zonder woorden, zonder dat er iemand op let.
En niet alleen in het vliegtuig. Soms zie ik het op straat. In een glimlach. In hoe iemand luistert, echt luistert, zonder al aan zijn antwoord te denken. Het zit in kleine gebaren, dat beetje onzichtbare stof dat mensen verspreiden, zonder dat ze het zelf doorhebben. Dat stukje magie dat ons allemaal net iets meer mens maakt, precies op de momenten dat we het hardst nodig hebben.
Dank u, meneer op 24G
Dank u wel, meneer op 24G. Ik weet niet eens meer hoe u eruitzag, alleen die zin, die blik. Dankzij u zie ik het nu overal, in de kleinste dingen die anders onopgemerkt zouden blijven. Het maakt me blij. Voor mij blijft het uw fairy dust.
Altijd een beetje van u.
Some flights feel heavy from the first minute. Today is turning into one of those, and I can feel it already at boarding, in the way people shove their bags too hard into the overhead bins.
The mess in row 27
The special meal is not on board. The choices run out before row 32 gets its turn, and you can see the disappointment coming from three rows away. A passenger grumbles because he was not asked, while you are still cleaning up the mess in row 27, where someone accidentally spilled a stranger’s coffee over the blankets. Napkins, apologies, a fresh blanket from the cart in the back, while the rest of the cabin waits with raised eyebrows.
And as you run back and forth between the galley and the trolley, someone calls out, “Do you know what this light is for?” pointing at the blue passenger light glowing above his head. You explain it for the umpteenth time that day, with the same smile as the last time.
Fairy dust
You stay polite, of course. You shrug. You smile. Listen. Solution. Napkin. Compensation. It is a rhythm you could probably run through in your sleep. But sometimes it still surprises me how certain remarks can get under my skin, even after all these years, even though I know it is rarely personal.
And just as I think I want to stick my head in the cooler for five seconds, a man looks at me, amused, from his seat: “Lady, you got fairy dust.” I stop for a moment, my cart half blocking the aisle. And suddenly I see it. I understand what he means.
“Lady, you got fairy dust.”
What I see on board
This is indeed what I see happening on board. How a colleague brings an extra brownie to the passenger who could not get enough of it. How someone holds a baby while the parent traveling alone goes to the bathroom. The smile and the little heart passengers make with thumb and finger, passed to each other down the aisle. A quiet bit of help, no words needed, no one even noticing.
And not only on the plane. Sometimes I see it on the street. In a smile. In how someone listens, really listens, without already thinking of their reply. It lives in small gestures, that invisible dust people spread around without even noticing it themselves. That bit of magic that makes all of us a little more human, right when we need it most.
Thank you, sir in 24G
Thank you, sir in 24G. I do not even remember what you looked like anymore, only that line, that look. Because of you I see it everywhere now, in the smallest things that would otherwise go unnoticed. It makes me happy. For me, it stays your fairy dust.
Always a little bit of you.
Meer crewlife
Over Elle
Elle Verbeek is reisjournalist en purser bij KLM. Ze schrijft columns en reisverhalen, deels voor eigen platform, deels voor Nederlandse magazines. Op Ellevie Travels deelt ze reisreportages van de bestemmingen waar ze naartoe vliegt of waar ze zelf naartoe reist.
More crew life
About Elle
Elle Verbeek is a travel journalist and KLM purser. She writes columns and travel stories, partly for her own platform, partly for Dutch magazines. On Ellevie Travels she shares reportage from the destinations she flies to or travels to on her own.